Document Type : Original Article
Article Title Persian
Author Persian
این پژوهش با پژوهشی فلسفی و تطبیقی، به بررسی مبانی متافیزیکی و هرمنوتیکی در صلح ادیان توحیدی، بهویژه اسلام و مسیحیت، میپردازد. مقاله، صلح را نه صرفاً بهعنوان یک وضعیت سیاسی یا اجتماعی، بلکه بهمثابه نحوهی بودن (بودن در صلح) تفسیر میکند. تجلیِ هماهنگی میان انسان، جهان و خداوند در افق حقیقت.
این تحقیق، از طریق تحلیل مفاهیمی مانند متافیزیک، غایتشناسی دینی و لوگوس الهی، نشان میدهد که صلح در فلسفه دین، ذاتاً با حقیقت و عدالت پیوند دارد، در حالی که خشونت از گست انسان از غایت الهی خود و وابستگی وجودشناختی او باعث میشود.
در این راستا، فیلسوفانی مانند ملاصدرا، علامه طباطبایی، هایدگر، ریکور، لویناس و گابریل مارسل به صورت تطبیقی بررسی میشوند تا نشان دهند که صلح، در هر دو سنت فکری، حقیقتی قدسی و اگزیستانسیال است.
افزون بر این، فلسفه گفتوگوی میانادیانی، بر لوگوس الهی، نه صرفاً بهعنوان تبادل فرهنگی، بلکه بهمثابه رویداد متافیزیکی تبیین میشود؛ گشودگیِ دیالومحوری که در آن، حقیقت از خلال شنیدن متقابل خویش را میسازد.
بر این اساس، پایدار تنها زمانی تحقق مییابد که عقل انسانی به منشأ قدسی و غایتمند خود باز میگردد.
Keywords Persian