چکیده
موضوع و هدف: مصباح یزدی که نقش مهمی در روند اسلامی شدن علوم انسانی داشته است، بر این باور است که خداوند محور و مرکز جهان است. مصباح یزدی با اصرار بر روش‌های عقلی، تجربی و نقلی در کاوش علوم انسانی، معتقد است: انسان به عنوان موجودی توانا و آزاد می‌تواند راهی را انتخاب کند تا به بالاترین درجه کمال و تعالی دست یابد و به سرچشمه ازلی و مطلق هستی خداوند تقرب یابد. از سوی دیگر اگزیستانسیالیست ها، چه خداباور و چه ملحد، انسان را مرکز جهان و موجودی می دانند که به حال خود رها شده است و بر درون نگری و پدیدارشناسی به عنوان روش های مناسب تاکید دارند. آنها بر این باورند که جوهر انسان به طور دائم و پیوسته در آزادی کامل در حال شکل گیری است.
روش و یافته‌ها: مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی تطبیقی ​​به بررسی مبانی انسان‌شناختی علوم انسانی با مقایسه دیدگاه مصباح یزدی (به‌عنوان نماینده اندیشه اسلامی) با فیلسوفان اگزیستانسیالیست (به‌عنوان یک مکتب فکری تأثیرگذار غرب) می‌پردازد و تأثیر آن را بر علوم انسانی ارائه می‌کند.
نتیجه گیری: اندیشه اگزیستانسیالیسم، در موضوع، روش و هدف علوم انسانی دستخوش خلط و انحراف شده است.