نصیحت نامه نویسی به عنوان یکی از الگوهای اندیشه ورزی سیاسی در تاریخ ایران و اسلام همواره اهمیت ویژه ای داشته است .این پژوهش بر ان است که با تمرکز بر اندیشه یکی از نصیحت نامه نویسان عارف قرون میانی نجم الدین رازی در اغاز عصر وحشت مغول و افول دولت های اسلامی و نیز خلافت به این پرسش پاسخ گوید که نجم الدین رازی مسایل جامعه را چه میداند و راه برون رفت از ان مشکلات در اندیشه وی کدام است ؟با اگاهی از وجود عوامل مختلف ما پاسخ خود را با توجه به نظریه بحران اسپریگنز در فهم نظریه های سیاسی ، بر این فرضیه استوار کردیم که نجم الدین رازی بحران اساسی جامعه ی قرون پنج و ششم هجری را فاصله گرفتن ترتیبات و مناسبات اجتماعی از نظم راستین و حقیقی میداند . با توجه به اینکه نجم الدین رازی یک عارف است شناسایی این نظم راستین و پیاده سازی ان در جامعه از نظر او رافع مشکلات و بحران های گریبانگیر جامعه خواهد بود. این نظم راستین در اندیشه نجم الدین به واسطه ی معرفت راستین حاصل میشود که از طریق حرکت از ظاهر به باطن ،محوریت یافتن اخرت به جای دنیا و نهایتا برقراری نظم در زمین بر اساس نظم راستین اسمانی تحقق پیدا میکند .