به گواه تاریخ و مشاهدات میدانی، یکی از چالش‌های بزرگ در دنیا افراط‌گرایی است که مخاطرات فرهنگی اجتماعی فراوانی را به دنبال دارد. از دیرباز تا کنون محققان با تمام اختلافاتی که داشته‌اند در جمیع اعصار و امصار به معضلات گوناگون افراط‌گرایی اشاره نموده‌اند. جریان‌های افراط‌گرایانه که ریشه در جهل و کبر دارند از ابزارهای مختلفی برای تحقق و ابراز خشونت فردی و اجتماعی بهره می‌برند که بارزترین آن‌ها قرائت نادرست از مؤلفه‌های دینی است.
جریان مدعی یمانی که در دو دهه اخیر در عراق ظهور کرده با ادعاهای مختلفی که در زمینه مهدویت دارد، با برداشت‌های سطحی، افراط‌گرایانه و غلوّآمیز از آیات، روایات و سیره انبیا و ائمه هدی، مروج افراط گرایی مذهبی در میان جوامع دینی شده است.
این مقاله با روشی توصیفی-تحلیلی به انجام رسیده و مبتنی بر منابع کتابخانه‌ای و مجازی با نیم‌نگاهی به تاریخچه فرهنگ افراطی مذهبی در اسلام به تبیین افراط‌گرایی جریان مدعی یمانی از طریق تفسیر ناصواب مؤلفه‌های دینی پرداخته است.
نتیجه بررسی مؤلفین حکایت از افراط‌گرایی‌های این جریان در امور اعتقادی، عملی و اجتماعی دارد که در قالب قول به تجسّد خداوند، ربوبیت پیامبر و ائمه، شرک پیامبران و ائمه، تکفیر شیعیانی که به این مدعی ایمان نیاورده‌اند و ترویج بی حرمتی مال آن‌ها، تشویق به قیام و خشونت‌های مسلحانه، افراط‌گرایی در تعاملات اجتماعی، چالش‌های سیاسی اجتماعی و تخریب فقها و غیره نمایان می‌گردد؛ و این‌ها نیست مگر به دلیل افراط‌گرایی آن‌ها در قرائت از منابع دینی.