Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 The Divine Covenant in Abrahamic Traditions: A Comparative Study of the Human–Divine Relationship in Judaism and Islam عهد الهی در سنت‌های ابراهیمی: واکاوی تطبیقی مفهوم رابطه انسان و خدا در یهودیت و اسلام 5 28 252847 10.22034/jspt.2025.546850.1133 EN Qasem Babajuanipour موسسه عروه الوثقی 0009-0003-7134-9613 Hamid Rahbar عضو هیأت علمی دانشگاه قم Journal Article 2025 09 13 The concept of covenant (Heb. berit; Ar. ʿahd) is a foundational element of Abrahamic theology, yet it functions differently within Jewish and Islamic traditions. This study examines the central question of how the Abrahamic covenant is interpreted in both traditions and what conceptual transformation occurs from its formulation in the Hebrew Bible to its Qur’anic reconfiguration. The research addresses a gap in previous scholarship, which has often treated the covenant either in a non-comparative manner or with limited attention to its theological development across traditions. Using a comparative textual method, the study analyzes key covenantal passages in Genesis (12, 15, 17) and the Qur’an, alongside the interpretations of major Jewish exegetes—particularly Rashi and Maimonides—and insights from contemporary biblical scholarship. The article’s contribution lies in integrating scriptural analysis with classical Jewish exegesis and comparative theological reflection. Findings indicate that the covenant in Judaism retains a predominantly ethnic and ritual character, whereas the Qur’an reinterprets it within a universal, ethical, and monotheistic framework, transforming it from an ethnic bond into a spiritual commitment rooted in human nature. This distinction reflects differing foundations of religious identity in the two traditions. مفهوم عهد (ברית / ʿahd) یکی از عناصر بنیادین الهیات ابراهیمی است که در دو سنت یهودی و اسلامی با کارکردهای متفاوت هویتی و اعتقادی بازنمایی شده است. مسئله این پژوهش بررسی این پرسش اصلی است که: عهد ابراهیمی در دو سنت یهودیت و اسلام چگونه تفسیر شده و چه تحول معنایی از ساختار عهد در متون یهودی تا بازخوانی قرآنی آن رخ داده است؟ این مطالعه برای رفع خلأ موجود در پژوهش‌های پیشین که عمدتاً به بررسی یک‌سویه یا غیرتطبیقی عهد پرداخته‌اند، انجام شده و تلاش دارد تصویری نظام‌مند از تفسیر عهد در دو سنت ارائه دهد. این پژوهش با روش تحلیل تطبیقی و متن‌پژوهی، به بررسی تورات (به‌ویژه پیدایش ۱۲، ۱۵ و ۱۷)، آیات کلیدی قرآن، و آرای مفسران یهودی مانند راشی و ابن‌میمون و نیز تحلیل‌های خاورشناسان معاصر می‌پردازد. نوآوری مقاله در ترکیب سه محور است: تحلیل هم‌زمان منابع اصلی، بررسی دو مفسر کلاسیک یهودی، و تبیین سیر تحول عهد در چارچوب الهیات تطبیقی. یافته‌ها نشان می‌دهد که عهد در یهودیت ماهیتی قوم‌محور و آیینی دارد، در حالی‌که قرآن با بازتعریف آن در چارچوبی توحیدی، اخلاقی و جهان‌شمول، آن را از قرارداد قومی به پیوندی معنوی و فطری تبدیل می‌کند. نتیجه پژوهش بیانگر تفاوت اساسی دو سنت در بنیادگذاری هویت ایمانی بر مبنای عهد است.

https://www.jspt.ir/article_252847_82f7542da6e5638f477e58876135d551.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 The Role of ʿAbd al-Razzāq al-Sanhūrī in the Revival of Islamic Jurisprudence and the Codification of Modern Civil Laws نقش عبدالرزاق سنهوری در احیای فقه اسلامی و تدوین قوانین مدنی مدرن 29 50 253075 10.22034/jspt.2026.547023.1134 EN Mohammad Mehryar PhD in Private Law Assistant Professor, Department of Law, University of Religions and Denominations, Qom, Iran AbdolMohammad Sharifat PhD Student, Department of Law, University of Religions and Denominations, Qom, Iran a.sharifat@urd.ac.ir 0009-0005-2555-5146 Journal Article 2025 09 15 Abstract ʿAbd al-Razzāq al-Sanhūrī, one of the most prominent jurists in the Islamic world, played a distinctive role in reviving Islamic jurisprudence (fiqh) and integrating it with modern legal systems. The central problem addressed in this study is how Islamic jurisprudence can serve as a source for the formulation of modern civil laws and how al-Sanhūrī’s efforts in this regard may be evaluated. The significance of this study derives from the fact that, despite the profound influence of al-Sanhūrī’s model on the development of civil codes in the Arab world, his approach has often been examined either descriptively or without a critical assessment of its potential and limitations. Accordingly, the principal question of this article is: To what extent did al-Sanhūrī’s project succeed in reconciling Islamic jurisprudence with modern law, and what capacities and limitations does this model possess for its continuation and adaptation under contemporary conditions? Employing a descriptive–analytical methodology and drawing upon al-Sanhūrī’s principal works as well as sources in comparative law, this study examines the theoretical foundations, methodology, and practical implications of his legal thought. The findings demonstrate that, by emphasizing the renewal of ijtihād in Islamic jurisprudence, deriving general and transhistorical legal principles, distinguishing between religious belief and Sharīʿa as a body of law, and employing the comparative method, al-Sanhūrī succeeded in incorporating elements of Islamic jurisprudence into modern civil legislation and redefining it as a dynamic legal system. At the same time, the findings reveal certain conceptual ambiguities and the risk of reducing Sharīʿa to a merely legal system. Overall, the study concludes that al-Sanhūrī’s project constitutes an inspiring yet critically revisable model that requires further theoretical development in order to address the legal challenges of the contemporary world. عبدالرزاق سنهوری، یکی از برجسته‌ترین حقوقدانان جهان اسلام، نقشی بی‌بدیل در احیای فقه اسلامی و تلفیق آن با نظام‌های حقوقی مدرن ایفا کرد. مسأله اصلی این پژوهش، چگونگی کاربرد فقه اسلامی به‌عنوان منبعی برای تدوین قوانین مدنی مدرن و ارزیابی تلاش‌های سنهوری در این زمینه است. ضرورت این پژوهش از آن‌جا ناشی می‌شود که الگوی سنهوری، با وجود تأثیر عمیق بر تدوین قوانین مدنی در جهان عرب، غالباً یا به‌صورت توصیفی بررسی شده یا بدون ارزیابی انتقادی ظرفیت‌ها و محدودیت‌های آن مورد استناد قرار گرفته است. بر این اساس، سؤال اصلی مقاله آن است که پروژه سنهوری تا چه اندازه در تحقق تلفیق میان فقه اسلامی و حقوق مدرن موفق بوده و این الگو چه قابلیت‌ها و کاستی‌هایی برای تداوم و روزآمدسازی در شرایط معاصر دارد. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و با اتکا به آثار اصلی سنهوری و منابع حقوق تطبیقی، به واکاوی مبانی نظری، روش‌شناسی و پیامدهای عملی اندیشه او می‌پردازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که سنهوری با تأکید بر احیای اجتهادی فقه اسلامی، استخراج قواعد کلی و فرازمانی، تفکیک میان اعتقاد و شریعت به‌مثابه قانون و بهره‌گیری از روش تطبیقی، موفق شده است فقه اسلامی را در قالب قوانین مدنی مدرن وارد سازد و آن را به‌عنوان نظامی حقوقی پویا بازتعریف کند. با این حال، نتایج همچنین حاکی از وجود برخی ابهامات مفهومی و خطر تقلیل شریعت به نظامی صرفاً حقوقی است. در مجموع، مقاله نتیجه می‌گیرد که پروژه سنهوری الگویی الهام‌بخش اما نیازمند بازخوانی انتقادی و تکمیل نظری در مواجهه با چالش‌های حقوقی معاصر است.

https://www.jspt.ir/article_253075_f8e28b81b052dcd17d021d1c98d44191.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 The Semantic Core and Its Interpretive Potentials in Understanding Qur’anic Vocabulary: A Comparative Exegetical Study Based on the Perspective of ʿAllāma Ḥasan Muṣṭafawī اصل معنایی و ظرفیت‌های تفسیری آن در فهم واژگان قرآن کریم؛ مطالعه‌ای تطبیقی تفسیری بر اساس دیدگاه علامه مصطفوی 51 74 253076 10.22034/jspt.2026.589213.1190 EN Mohammad Maleki Nahavandi Assistant Professor, University of Religions and Denominations, Qom (Corresponding Author). Journal Article 2026 06 29 A precise understanding of the vocabulary of the Qur’an is among the most important prerequisites for interpreting its verses and discerning the divine intent. One of the fundamental issues in this regard is the identification of the semantic core of Qur’anic words—that is, the underlying meaning to which all the uses and derivatives of a particular lexical root ultimately return. In his al-Taḥqīq fī Kalimāt al-Qurʾān al-Karīm, ʿAllāma Ḥasan Muṣṭafawī adopts this premise and posits a central and unified meaning for each Qur’anic root, regarding many of the meanings proposed in lexical sources as instances, implications, or consequences of that semantic core. Using a descriptive-analytical method and a comparative approach, the present study examines Muṣṭafawī’s account of the semantic core of Qur’anic vocabulary in comparison with the views of Muslim lexicographers, particularly Ibn Fāris in Muʿjam Maqāyīs al-Lugha, as well as selected Shiʿi exegetical works. To this end, the corpus of Qur’anic words addressed in al-Taḥqīq was examined in general terms, and a number of representative lexical items were selected for comparative analysis. The findings indicate that attention to the semantic core not only establishes greater coherence among the diverse uses of Qur’anic vocabulary but, in many cases, also facilitates the discovery of new semantic nuances that have received comparatively limited attention in earlier lexicographical and exegetical works. Moreover, analysis of the selected examples demonstrates that, by placing the semantic core at the center of his approach, Muṣṭafawī offers interpretations that diverge in numerous instances from the prevailing views of lexicographers and exegetes, thereby providing novel readings of certain Qur’anic lexical items. Accordingly, an approach grounded in the semantic core can reveal overlooked dimensions of Qur’anic lexical studies and open new avenues for identifying less-recognized layers and semantic nuances in the process of Qur’anic interpretation. فهم دقیق مفردات قرآن کریم از مهم‌ترین پیش‌نیازهای تفسیر آیات و کشف مراد الهی است. یکی از مباحث بنیادین در این زمینه، تعیین «اصل معنایی» واژگان است؛ اصلی که همه کاربردها و مشتقات یک ماده لغوی به آن بازمی‌گردد. علامه حسن مصطفوی در کتاب التحقیق فی کلمات القرآن الکریم با تکیه بر این مبنا، برای هر ریشه قرآنی معنایی محوری و واحد در نظر گرفته و بسیاری از معانی مطرح‌شده در منابع لغوی را از مصادیق، لوازم و آثار همان اصل معنایی دانسته است. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و رویکرد تطبیقی، دیدگاه علامه درباره اصل معنایی واژگان قرآن را با آرای لغویان، به‌ویژه ابن فارس در معجم مقاییس اللغة، و برخی تفاسیر شیعی مقایسه کرده است. بدین منظور، مجموعه واژگان قرآنی مطرح‌شده در التحقیق به‌صورت اجمالی بررسی و تعدادی از آن‌ها به‌عنوان نمونه برای تحلیل تطبیقی انتخاب شد. یافته‌ها نشان می‌دهد توجه به اصل معنایی، افزون بر ایجاد انسجام میان کاربردهای گوناگون واژگان، در بسیاری از موارد به کشف معانی و فروغ معنایی تازه‌ای منجر می‌شود که در آثار لغوی و تفسیری کمتر مورد توجه بوده‌اند. همچنین بررسی نمونه‌های منتخب نشان داد که مصطفوی با محور قرار دادن اصل معنایی، در موارد متعددی تحلیل‌هایی متفاوت از دیدگاه مشهور لغویان و مفسران ارائه کرده و برداشت‌های نوینی از برخی مفردات قرآنی به دست داده است. بر این اساس، رویکرد مبتنی بر اصل معنایی می‌تواند ظرفیت‌های مغفول مطالعات واژگانی قرآن را آشکار ساخته و زمینه توجه به لایه‌ها و فروغ معنایی کمتر شناخته‌شده را در فرایند تفسیر فراهم آورد.

https://www.jspt.ir/article_253076_6b603d83910ca80c8f1e32b71892c720.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 The Legislation of Khums in the Discursive Transition of the Qur'an تشریع خمس در گذار گفتمانی قرآن 75 92 253077 10.22034/jspt.2026.555038.1140 EN Ali Asghar Hadavinia Faculty member of the Islamic Culture and Thought Research Institute 0000-0003-3127-9609 Vali Mohammad Ahmadvand Faculty member in the University of Religions and Denominations 0009-0002-5663-6983 Journal Article 2025 10 23 Khums is among the economic legislations of the Quran that, considering the social conditions of the era of the Quran's revelation, is discussed in relation to the level of political institutionalization. The discursive transition of the Quran clarifies that the religious obligation of khums, compared to other obligatory charities, pertains to the primary levels of political institutionalization. This is evidenced by the fact that no organizational structure—such as the one established for the religious obligation of zakat in the final years of the Prophet's life—is mentioned for khums. Zakat was an obligatory charity, and failure to pay it was considered equivalent to apostasy because zakat for the Islamic state is equivalent to taxes for a non-Islamic state. However, regarding khums, there is no explicit indication of compulsion in its extraction and payment in cases other than war and spoils. Even later, when khums was legislated as equivalent to zakat for Shiites, nowhere is compulsion in its payment mentioned. On the other hand, khums in the Quran (not in the practice of the great Prophet according to some narratives) is presented as a historical action related to the issue of military expeditions, war, and spoils. Therefore, a better explanation of it requires clarification in the context of the two Quranic keywords "fay" (spoils without fighting) and "anfal" (spoils of war). With this description, the present article employs the discourse analysis method to examine the issue of khums in the discursive transition of the Quran. خمس از جمله تشریعات اقتصادی قرآن است که نظر به شرایط اجتماعی عصر نزول قرآن در ارتباط با سطح نهادمندی سیاسی مطرح می شود. گذار گفتمانی قرآن مبین این نکته است تکلیف شرعی خمس در مقایسه با دیگر انفاقات واجب مربوط به سطوح ابتدایی نهادمندی سیاسی است چنانچه از وجود تشکیلاتی ،مانند آنچه در سال های پایانی حیات پیامبر برای تکلیف شرعی زکات جعل شد برای خمس نام برده نشده است. زکات انفاقی واجب بود که نپرداختن آن معادل ارتداد دانسته می شد چون زکات برای دولت اسلامی معادل مالیات برای دولت غیر اسلامی است ولی در خصوص خمس تصریحی دال بر اجبار در استخراج و پرداخت آن در موارد غیر از جنگ و غنیمت دیده نمی شود و حتی بعدها که در تشریع خمس هم‌ارز زکات برای شیعیان انگاشته شد هیج جا صحبت از اجبار در پرداخت آن ذکر نشده است. از سوی دیگر خمس در قرآن ( نه در سیره پیامبر عظیم الشان مطابق برخی روایات) به مثابه یک عمل تاریخی در رابطه با مساله لشکرکشی ، جنگ و غنیمت مطرح می شود. لذا تبیین بهتر آن مستلزم توضیح آن در قبال دو کلیدواژه قرآنی «فیء» و «انفال» است. مقاله حاضر با این توصیف با بهره گیری از روش گفتمان به بررسی مساله خمس در گذار گفتمانی قرآن می پردازد.

https://www.jspt.ir/article_253077_6316197578152d7b23f002e1e03a893c.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 The Completion of Prophethood and the Supremacy of Islam over All Religions)An Analysis of the Qur’anic Verse “Li-yuẓhirahu ʿalā al-dīn kullihi” in the Thought of Ayatollah Khamenei( اکمال نبوت و غلبه اسلام بر ادیان (تحلیل آیه «لِیُظهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ» در اندیشه آیت‌الله خامنه‌ای) 93 114 253078 10.22034/jspt.2026.562790.1151 EN Davood Mollahasani Ph.D. in Quranic Sciences and Hadith, Assistant Professor University of Religions and Denominations, Qom, Iran Journal Article 2025 12 02 The Qur’anic verse “li-yuẓhirahu ʿalā al-dīn kullihi” (“that He may cause it to prevail over every religion”) (Qur’an 9:33; 61:9) has long been regarded as one of the key Qur’anic verses articulating the future trajectory of history in Islamic thought. Employing a descriptive-analytical approach and drawing upon Ayatollah Khamenei’s statements and interpretations concerning this verse, the present study systematically examines and elucidates the conceptual framework underlying his thought regarding the ultimate triumph of Islam. The central question of the study concerns the nature of Islam’s ultimate supremacy, as well as the foundations and mechanisms through which this ultimate triumph is realized within his intellectual framework. The findings indicate that, in Ayatollah Khamenei’s thought, the triumph of Islam constitutes an inevitable historical process grounded in a comprehensive cultural-civilizational theory rather than merely a military event. The central premise of this theory is the inseparable relationship between the completion of prophethood and the inherent superiority of Islam. In this view, with the mission of the Prophet Muhammad and the presentation of the most complete form of divine guidance, Islam has, by its very nature, attained superiority over all other human schools of thought. This inherent superiority is actualized through soft-power mechanisms, particularly the strength of rational argumentation and the production of knowledge. The study demonstrates that this cultural superiority, in order to be realized and protected, requires hard-power instruments, including institution-building, political organization, and the establishment of government—processes that emerge through sustained jihād and continuous endeavor. Its ultimate horizon is the establishment of the global rule of Imam al-Mahdi (may God hasten his reappearance). The principal contribution of this study is to conceptualize this intellectual framework as a strategic model capable of resolving the prevalent dichotomy concerning the nature of Islam’s ultimate triumph—namely, the opposition between “intellectual/logical supremacy” and “supremacy through power.” By integrating theological, cultural, scientific, and political dimensions, this model systematically articulates and completes the mechanisms through which Islam’s ultimate supremacy is to be realized within a comprehensive theoretical framework. آیه شریفه «لِیُظهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ» (توبه: ۳۳؛ صف: ۹) همواره یکی ازآیات کلیدی قرآن کریم در ترسیم چشم‌انداز آینده تاریخ در تفکر اسلامی بوده است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر بیانات و دیدگاه‌های آیت‌الله خامنه‌ای ناظر به آیه مذکور، به تبیین نظام‌مند منظومه فکری ایشان در مورد پیروزی نهایی اسلام می‌پردازد.. مسئله اصلی تحقیق ماهیت غلبه نهایی دین اسلام، مبانی و سازوکارهای پیروزی نهایی اسلام در منظومه فکری ایشان است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که در این دیدگاه، غلبه اسلام یک فرایند تاریخی اجتناب‌ناپذیر و مبتنی بر یک نظریه جامع فرهنگی-تمدنی است، نه یک رویداد صرفاً نظامی. هسته مرکزی این نظریه، پیوند ناگسستنی میان اکمال نبوت و برتری ذاتی دین اسلام است؛ بدین معنا که با بعثت پیامبر اکرم (ص) و عرضه کامل‌ترین نسخه هدایت الهی، اسلام ذاتاً بر تمامی مکاتب بشری فائق آمده است. این برتری ذاتی، خود را از طریق سازوکارهای نرم‌افزاری چون منطق قوی و تولید علم به فعلیت می‌رساند. این پژوهش نشان می‌دهد که این برتری فرهنگی، برای تحقق و دفاع از خود، نیازمند ابزار سخت‌افزاری(نظام سازی) و تشکیل حکومت است که از دل جهاد و تلاش مستمر برمی‌آید و افق نهایی آن، حکومت جهانی حضرت مهدی (عج) است. دستاورد اصلی این تحقیق، تبیین این منظومه فکری به عنوان یک مدل راهبردی است که دوگانه‌های رایج پیرامون ماهیت غلبه نهایی اسلام (غلبه منطقی- غلبه قدرت) را حل کرده و با پیوند زدن ابعاد کلامی، فرهنگی، علمی و سیاسی، سازوکارهای این غلبه را در یک نظریه جامع، تکمیل و صورت‌بندی کرده است.

https://www.jspt.ir/article_253078_d0e0f636bd7560b45ada63d7adab5358.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 The Scope of Referring to Experts in Criminal Offenses from the Perspective of Islamic Jurisprudence and Iranian Law قلمرو رجوع به کارشناس در جنایات از منظر فقه اسلامی و حقوق ایران 115 138 253079 10.22034/jspt.2026.563944.1153 EN Ali Sadeghi Ph.D. in Criminal Law and Criminology, Assistant Professor Department of Law, Faculty of Literature and Humanities, University of Religions and Denominations, Qom, Iran 0009-0004-4786-6714 Journal Article 2025 12 04 Determining the scope of recourse to expert opinion in crimes resulting in bodily harm is of particular importance, as the complexity of such crimes makes expert involvement essential for uncovering the truth. This article examines the scope and legal basis of referring to experts from the perspectives of Islamic jurisprudence and the Iranian Islamic Penal Code. The research adopts a descriptive, analytical, and comparative methodology. The findings indicate that Islamic jurists, and consequently the Iranian legislator, require judges to rely on expert opinions in identifying external manifestations of various legal subjects, including the loss of bodily faculties (such as smell, taste, hearing, sight, speech, and intellect), the classification of injuries, the determination of the transmissibility or non‑transmissibility of injuries, and the distinction between principal and accessory organs. Moreover, in determining diyah (blood money) and arsh (compensatory damages for unquantified injuries), consultation with experts is deemed indispensable. According to the preferred doctrinal view, the judge is responsible for determining attribution and causation; however, depending on the nature of the issue, recourse should be made either to custom (ʿurf) in non‑technical matters or to expert opinion in technical and specialized matters. While the identification of customary concepts falls within the authority of prevailing custom, the interpretation of religious and jurisprudential concepts necessitates reference to qualified specialists in this field, namely Islamic jurists. شناخت قلمرو رجوع به کارشناس در جنایات از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است؛ زیرا با توجه به پیچیده بودن اکثر جنایت‌ها مراجعه به کارشناس، کمک شایانی به کشف حقیقت می‌کند. در مقاله حاضر قلمرو رجوع به کارشناس از منظر فقهای اسلامی و قانون مجازات ایران مورد بحث قرار گرفته است. روش تحقیق توصیفی، تحلیلی و تطبیقی است. از مهمترین یافته‌های تحقیق این است که فقهای اسلامی و به تبع آن قانون مجازات اسلامی ایران در تشخیص مصادیق خارجی موضوعات مختلف همچون زوال منافع (بویایی، چشایی، شنوایی، بینایی، گویایی، عقل و ...)، تشخیص نوع جراحت، شناسایی سرایت و عدم سرایت جراحت وتشخیص عضو اصلی و زائد، قاضی را به کارشناس ارجاع داده‌اند. در خصوص تشخیص دیه و ارش نیز لازم است از نظر کارشناس بهره جست. طبق دیدگاه مختار، قاضی باید استناد را تشخیص دهد و برای تشخیص حسب مورد باید به عرف (در موارد غیر تخصصی) و کارشناس (در موارد تخصصی) مراجعه نماید. شناخت مفاهیم عرفی، با عرف است و در شناخت مفاهیم شرعی باید به کارشناسان این فن یعنی فقها مراجعه نمود.

https://www.jspt.ir/article_253079_7d069efc7053b861d6bc01f335ad9187.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 A Comparative Study of the Concept of Freedom with an Emphasis on the Views of Imam Khomeini and Erich Fromm مطالعه تطبیقی مفهوم آزادی با تاکید بر دیدگاه امام خمینی و اریک فروم 139 164 253082 10.22034/jspt.2026.565885.1156 EN Seyyed Rasoul Mirasharafi Langroodi PhD in History, Culture and Civilization, Assistant Professor Department of maaref, IRIB, IRIB University, Tehran, Iran 0009-0005-9930-039X Mohammad Motallebi , PhD in Theological Schools of Thought, University of Religions and Denominations, Qom, Iran, Journal Article 2025 12 13 Despite the codification of principles concerning individual and social freedoms, the effective realization of these rights in different human societies continues to face significant challenges. New forms of colonialism and various forms of dependency have reduced the concept of freedom to nothing more than the absence of coercion. Against this backdrop, a comparative examination of the views of Imam Khomeini and Erich Fromm on freedom and its constituent elements is of particular significance. Both thinkers regard freedom as a fundamental condition for the attainment of human happiness and the perfection of life; however, their definitions of freedom and their accounts of its essential components differ in accordance with their respective intellectual and ideological orientations. Employing a descriptive-analytical approach, the present study comparatively examines these two perspectives. A comparative understanding of their views can contribute to a deeper comprehension of the characteristics and limitations of freedom in contemporary societies, particularly in light of differing Islamic and Western approaches, while also helping to identify practical strategies for its realization. Coercive conditions and relations governing people's lives have diminished the scope of individual and social freedoms and have generated new forms of deprivation of liberty. Accordingly, analyzing and critically examining these conditions and identifying their various dimensions are essential to achieving genuine freedom. Imam Khomeini conceptualizes freedom in relation to religion, social justice, and wilayat al-faqih (Guardianship of the Jurist), ultimately orienting it toward spiritual proximity to God. Erich Fromm, by contrast, understands freedom in terms of independence from all forms of domination and as a condition for individual self-realization and responsible participation in society. Despite this fundamental difference regarding the source of legitimacy and the ultimate purpose of freedom, both thinkers maintain that freedom devoid of ethical and social orientation cannot lead to a desirable outcome. Overall, this study examines the points of convergence and divergence in the conceptualization of freedom in the thought of Imam Khomeini and Erich Fromm, with particular emphasis on individual and social rights, freedom as a pathway to human flourishing, responsibility, and resistance to domination. با وجود اصول مدون آزادی‌های فردی و اجتماعی، تحقق واقعی این حقوق در جوامع انسانی مختلف همچنان با چالش‌هایی روبرو است. شکل‌های نوین استعمار و وابستگی‌های گوناگون، مفهوم آزادی را به فقدان جبر تقلیل داده‌اند. در این میان، بررسی تطبیقی دیدگاه امام خمینی و اریک فروم درباره آزادی و ارکان آن، حائز اهمیت است. زیرا هردو اندیشمند راه تحقق سعادت و کمال حیات را در آزادی می‌دانند، اما با توجه به نگرش اعتقادی ایشان تعریف و ارکان آزادی با تفاوت‌هایی همراه است. ازاینرو فهم تطبیق دیدگاه‌ها درک عمیق‌تری از ویژگی‌ها و محدودیت‌های آزادی با توجه به رویکردهای متفاوت اسلامی و غربی در جوامع معاصر و ارائه راهکارهای عملی برای تحقق آن کمک کند. شرایط و روابط قهری حاکم بر زندگی مردم، آزادی‌های فردی و اجتماعی را کمرنگ کرده و به اشکال جدیدی از سلب آزادی تبدیل می‌شوند. لذا، تحلیل و واکاوی این شرایط و ارائه راهکارهایی برای مقابله با آن‌ها، از ضروریات دستیابی به آزادی واقعی است.

https://www.jspt.ir/article_253082_267304ad602cb5243d676ad236960df9.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 An Examination of Imam al-Rida’s Pattern of Relations with Unjust Rulers within the Context of the Political and Social Transformations of the Abbasid Era بررسی الگوی مناسبات امام رضا(ع) با حاکمان جور در بستر تحولات سیاسی ـ اجتماعی عصر عباسی 165 192 253083 10.22034/jspt.2026.573915.1165 EN Ali Farsimadan Department of Law and Comparative Jurisprudence, Faculty of Islamic Denominations, University of Religions and Denominations, Qom, Iran 0000-0003-3226-0264 Journal Article 2026 02 04 The relations of the Imams of the Prophet’s Household (Ahl al-Bayt) with unjust rulers constitute an important issue in the history and political thought of Shiism. On the one hand, the power structures of unjust governments were often incompatible with the justice-oriented principles of Islam; on the other hand, the followers of the Ahl al-Bayt were inevitably required to live within the prevailing political and social structures. Accordingly, the manner in which relations with such governments were regulated became a strategic concern in the conduct and political practice of the Imams. In this context, the Imamate of Imam al-Rida, which coincided with major political developments during the Abbasid period, particularly the policies of al-Ma’mun, provides a significant case for understanding this issue. The central question of the present study is: What principles and strategies underpinned Imam al-Rida’s pattern of relations with unjust rulers within the context of the political and social transformations of the Abbasid era? Employing a descriptive-analytical method and drawing upon historical and hadith sources, this study examines Imam al-Rida’s conduct and political positions in confronting the Abbasid rulers and seeks to identify and analyze the pattern governing these relations. The findings indicate that Imam al-Rida’s relations with the Abbasid rulers were structured around a multidimensional pattern grounded in political realism, the preservation of the status and authority of the Imamate, and the guidance of Shiite society. Within this framework, strategies such as refraining from legitimizing unjust rule, carefully managing confrontation and accommodation, making prudent use of politically imposed opportunities, strengthening the communication networks of the Shiites, and concentrating on the intellectual and cultural guidance of society played central roles. Accordingly, the conduct of Imam al-Rida demonstrates a model of guidance-oriented political action in the face of dominant power structures—one that, while preserving fundamental religious principles, enabled the prudent management of complex political circumstances. مناسبات ائمه اطهار(ع) با حاکمان جور از مسائل بنیادین در تاریخ و اندیشه سیاسی تشیع به‌شمار می‌آید؛ زیرا از یک‌سو، ساختار قدرت در حکومت‌های جور غالباً با مبانی عدالت‌محور اسلام ناسازگار بوده و از سوی دیگر، پیروان اهل‌بیت(ع) ناگزیر در همان بستر سیاسی و اجتماعی زندگی می‌کردند. ازاین‌رو، چگونگی تنظیم روابط با چنین حکومت‌هایی به مسئله‌ای راهبردی در سیره ائمه(ع) تبدیل شده است. در این میان، دوران امامت امام رضا(ع) که با تحولات مهم سیاسی عصر عباسی، به‌ویژه سیاست‌های مأمون، هم‌زمان است، نمونه‌ای برجسته برای فهم این مسئله به‌شمار می‌آید. پرسش اصلی پژوهش حاضر آن است که الگوی مناسبات امام رضا(ع) با حاکمان جور در بستر تحولات سیاسی ـ اجتماعی عصر عباسی بر چه مبانی و راهبردهایی استوار بوده است. این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و با بهره‌گیری از منابع تاریخی و حدیثی، به تحلیل رفتار و مواضع سیاسی امام رضا(ع) در مواجهه با حاکمان عباسی پرداخته و تلاش کرده است ضمن استخراج الگوی حاکم بر این مناسبات، ابعاد مختلف آن را واکاوی کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که مناسبات امام رضا(ع) با حاکمان عباسی بر الگویی چندبعدی و مبتنی بر واقع‌بینی سیاسی، صیانت از جایگاه امامت و هدایت جامعه شیعی استوار است. در این چارچوب، راهبردهایی چون پرهیز از مشروعیت‌بخشی به حکومت جور، مدیریت سنجیده تقابل و مدارا، بهره‌گیری هوشمندانه از فرصت‌های سیاسی تحمیلی، تقویت شبکه ارتباطی شیعیان و تمرکز بر هدایت فکری و فرهنگی جامعه، نقش محوری دارد.

https://www.jspt.ir/article_253083_e4ea94204ac6e1d5a439ed3d7845a689.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 A Comparative Study of Henri Corbin’s and Allameh Tabataba’i’s Views on the Perfect Human and the Imam of the Age (May God Hasten His Reappearance) بررسی تطبیقی دیدگاه هانری کربن و علامه طباطبایی درباره انسان کامل و امام زمان (عج) 193 224 253084 10.22034/jspt.2026.529211.1117 EN Rajab Akbarzadeh, assistant professor, department of lslammic, payam noor university, tehran, iran . Seyed Amir Sekhavatian, assistant Professor, department of Islamic Studies, Qo.C, Islamic Azad University, , Iran. 0000-0002-2880-2457 Journal Article 2025 06 08 The present study aims to elucidate and analyze the causal differences between the perspectives of Henri Corbin, the French philosopher, and Allameh Sayyid Muhammad Husayn Tabataba’i at three interrelated levels: ontology, epistemology, and teleology. From an ontological perspective, Corbin understands the Imam as a manifestation of a luminous reality within the imaginal realm (ʿālam al-mithāl), transcending ordinary historical temporality. Allameh Tabataba’i, by contrast, particularly in al-Mīzān fī Tafsīr al-Qurʾān, conceives of the Imam as an ontological reality and a manifestation of divine grace operating across the levels of being and throughout history. At the epistemological level, Corbin regards knowledge of the Imam as primarily intuitive and esoteric, whereas Allameh Tabataba’i, in al-Mīzān, understands such knowledge as involving an interplay of reason, transmitted revelation, and spiritual vision. From a teleological perspective, Corbin emphasizes the spiritual continuity of the Imam during the occultation and maintains that the Imam remains inwardly and esoterically present in the world. Allameh Tabataba’i, however, understands the Imam as an indispensable source of both ontological and legislative guidance in every age. Furthermore, in al-Mīzān, Allameh Tabataba’i, in contrast to approaches that are predominantly esoteric—such as Corbin’s tendency to locate the Imam primarily within the imaginal realm—emphasizes the inseparable relationship between the unseen (ghayb) and the visible (shahādah) realms. From the perspective of al-Mīzān, the Imam constitutes the link between the sacred realm and the human world and serves as a guarantor of the continuity of revealed law and practical guidance within society and history. Taken as a whole, these differences reveal two distinct approaches to the relationship between the human being and the sacred, as well as to the manner in which the sacred becomes manifest within the human world. These differing approaches have significant implications for the interpretation of religious and philosophical traditions. The present study collects its data through library-based research and analyzes them using a descriptive-analytical method. Future research may further examine each of the constituent components identified within the two perspectives in greater conceptual and comparative depth. هدف این تحقیق تبیین و تحلیل تفاوت‌های علّی دیدگاه‌های هانری کربن، فیلسوف فرانسوی، و علامه سید محمدحسین طباطبایی در سه سطح هستی‌شناسی، معرفت‌شناسی و غایت‌شناسی است. از منظر هستی‌شناسی، کربن امام را به‌عنوان مظهری از حقیقت نوری در عالم مثال و فراتر از تاریخ می‌بیند، در حالی‌که علامه طباطبایی (ره) تفسیر المیزان امام را موجودی تکوینی و مظهر فیض الهی در مراتب هستی و تاریخ می‌شناسد. در سطح معرفت‌شناسی، کربن شناخت امام را شهودی و باطنی می‌داند، در حالی که علامه طباطبایی (ره) در تفسیر المیزان، آن را ترکیبی از عقل، نقل و شهود می‌داند. از نظر غایت‌شناسی، کربن بر تداوم معنوی امام در غیبت تأکید می‌کند و معتقد است امام همواره به‌طور باطنی در عالم حضور دارد، اما علامه طباطبایی امام را هدایتگر تکوینی و تشریعی ضروری در هر عصر می‌شناسد. همچنین در تفسیر المیزان، علامه بر خلاف رویکردهای صرفاً باطنی، مثل کربن که امام را بیشتر در عالم مثال می‌بیند، بر پیوند میان غیب و شهادت تأکید دارد. از نظر المیزان، امام حلقه‌ وصل عالم قدس به عالم انسانی و ضامن استمرار شریعت و هدایت عملی در متن جامعه و تاریخ است. این تفاوت‌ها به‌طور کلی دو رویکرد متفاوت به ارتباط انسان با امر قدسی و تجلی آن در عالم انسانی را نشان می‌دهد که بر تفاسیر مختلف دینی و فلسفی تأثیرگذار است. پژوهش حاضر داده‌ها را به صورت کتابخانه‌ای جمع آوری و به صورت توصیفی-تحلیلی بررسی می‌نماید و چشم انداز آینده این پژوهش نیز برسی هر یک از مؤلفه‌های موجود در هر دو دیدگاه است.

https://www.jspt.ir/article_253084_4740a046594f2e6e30b9885aed2eda86.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 The Family Crisis in the Contemporary World and the Qur’an’s Civilizational Response: A Theoretical–Applied Framework Based on the Triad of Sakīnah, Mawaddah, and Raḥmah (Qur’an 30:21) بحران خانواده در جهان معاصر و پاسخِ تمدّنیِ قرآن کریم: چارچوب نظری–کاربستی بر پایهٔ سه‌گانهٔ سکینه–مودّت–رحمت (روم/۳۰:۲۱) 225 248 253085 10.22034/jspt.2026.560765.1144 EN Soghra Radan Assistant Professor, Department of Islamic Studies Yadegar Imam Khomeini (RA) Shahr-e Ray Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran 0000-0002-8895-6634 Mohsen Talebi Ph.D. Student in univesity bagher-al-oloom-qom-iran- 0000-0001-9796-7645 Hasan Doostian Ph.D. Student in hawzeh..iran 0009-0001-0974-0289 Journal Article 2025 11 19 The family crisis in the contemporary world is not merely a demographic or legal phenomenon; rather, it signals a weakening of the civilizational function of this fundamental institution. Addressing the question, “What normative and practical potential does the Qur’anic triad of sakīnah–mawaddah–raḥmah in Qur’an 30:21 offer for a civilizational response to the family crisis?”, this study seeks to develop a theoretical–applied framework for the institutional reconstruction of the family. The research employs a textual–exegetical analysis of the verse, drawing upon classical and contemporary Shi‘i and Sunni Qur’anic commentaries, alongside a systematic review of international empirical evidence concerning marriage, divorce, and fertility. The study’s principal innovation lies in rereading the Qur’anic triad as a “civilizational matrix” comprising structural tranquility (sakīnah), enduring emotional capital (mawaddah), and a mechanism of ethical repair (raḥmah), and in connecting these dimensions to institutional and social policy levels. The findings indicate that when these three components are incorporated into the institutional architecture of the family—including education, welfare, media, and law—they can contribute to restoring the family’s fundamental functions and strengthening social capital. بحران خانواده در جهان معاصر، صرفاً پدیده‌ای جمعیتی یا حقوقی یا اقتصادی نیست، بلکه نشانه‌ای از تضعیف کارکرد تمدنی این نهاد بنیادی است. این پژوهش با طرح این پرسش که «سه‌گانهٔ سکینه–مودّت–رحمت در آیهٔ ۳۰:۲۱ سورهٔ روم چه ظرفیت هنجاری و کاربستی برای مواجههٔ تمدنی با بحران خانواده دارد؟»، می‌کوشد چارچوبی نظری–کاربستی برای بازسازی نهادی خانواده ارائه دهد. روش تحقیق، تحلیل متنی–تفسیری آیهٔ ۳۰:۲۱ با اتکا به تفاسیر کلاسیک و معاصر شیعه و اهل‌سنت، همراه با مرور نظام‌مند داده‌های تجربی بین‌المللی در حوزهٔ ازدواج، طلاق و باروری است. نوآوری پژوهش در بازخوانی سه‌گانهٔ قرآنی به‌مثابه یک «ماتریس تمدنی» شامل آرامش ساختاری (سکینه)، سرمایهٔ عاطفی پایدار (مودّت) و سازوکار ترمیم اخلاقی (رحمت) و اتصال آن به سطوح نهادی و سیاست‌گذاری اجتماعی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که هرگاه این سه مؤلفه در معماری نهادی خانواده (آموزش، رفاه، رسانه و قانون) بازتاب یابد، امکان ترمیم کارکردهای بنیادین خانواده و تقویت سرمایهٔ اجتماعی فراهم می‌شود.

https://www.jspt.ir/article_253085_25b9f446383739ebce91b8bef87ce9a8.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 An Analysis of the Epistemic Approaches of Imam Sajjad (AS) towards the 'Uthmaniyya Current in the Aftermath of Ashura بازخوانی راهبردهای معرفتی امام سجاد(ع) در تعامل با جریان عثمانیه در دوره پساعاشورا 274 294 253086 10.22034/jspt.2026.575575.1168 EN Muhammad Bagher Shakeri Ph.D. Student, International University of Islamic Denominations Abdullah Farrahi Assistant Professor, Faculty of Department of History, International University of Islamic Denominations Abbas Mirzaei Nokabadi Assistant Professor, Faculty of Theology and Religions, Shahid Beheshti University Journal Article 2026 02 13 The Imamate of Imam al-Sajjād (61–94 AH) coincided with the Umayyad consolidation of power and the rise of the ʿUthmāniyya movement, which, backed by the state, promoted a politicized narrative to legitimize Umayyad rule and delegitimize the Ahl al-Bayt. This study investigates the interactive strategies Imam al-Sajjād employed to counter the ʿUthmāniyya’s intellectual foundations under political repression and assesses their social effects on the Shiʿi community. Using a historical-analytical methodology and drawing from both Shiʿi and Sunni sources, the research conceptualizes the Imam’s strategies across three levels: epistemic-doctrinal, educational-cultural, and social-network-oriented. The social outcomes are measured through indicators like the reconstruction of Shiʿi identity, the strengthening of scholarly networks, and the erosion of rival discourses. The findings reveal that Imam al-Sajjād avoided direct political confrontation, instead adopting a strategy of “epistemic resistance” and “soft cultural action.” Through supplications, training of elites, promoting a knowledge-based model of Imamate, and indirect critiques of ʿUthmānī doctrines, he neutralized their intellectual influence. These efforts preserved Shiʿi cohesion and laid the groundwork for the subsequent Imamate of Imam al-Bāqir, presenting Imam al-Sajjād’s approach as an active, strategic model of engagement with ideological deviation. دوره امامت حضرت علی بن الحسین، امام سجاد(ع) (۶۱–۹۴ هـ.ق)، هم‌زمان با تثبیت قدرت سیاسی امویان و گسترش گفتمان‌های رقیب در حوزه مشروعیت دینی، از مقاطع حساس تاریخ تشیع به شمار می‌آید. در این دوره، جریان عثمانیه با قرائتی جهت‌دار از تاریخ صدر اسلام و با اتکا به قدرت سیاسی حاکم، در پی مشروع‌سازی خلافت اموی و تضعیف مرجعیت معرفتی و اجتماعی اهل‌بیت(ع) بود. مسئله اصلی پژوهش آن است که امام سجاد(ع) در شرایط محدودیت سیاسی، از چه راهبردهایی برای مواجهه با مبانی فکری عثمانیه بهره گرفتند و این راهبردها چه آثار اجتماعی بر جامعه شیعی بر جای نهاد. هدف پژوهش، تحلیل راهبردهای تعاملی امام سجاد(ع) در مواجهه با جریان عثمانیه و تبیین آثار اجتماعی آن‌هاست. پژوهش حاضر با روش تحلیلی ـ تاریخی و با بهره‌گیری از تحلیل مفهومی و محتوایی داده‌های تاریخی و حدیثی شیعه و اهل سنت انجام شده است. در این چارچوب، راهبردهای امام(ع) در سه سطح معرفتی ـ اعتقادی، تربیتی ـ فرهنگی و اجتماعی بررسی و آثار آن‌ها بر بازسازی هویت شیعی، تثبیت شبکه‌های علمی و تربیتی و تضعیف گفتمان رقیب تحلیل شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که امام سجاد(ع) با پرهیز از تقابل سیاسی مستقیم و با اتخاذ راهبرد مقاومت معرفتی و کنش نرم فرهنگی، از طریق دعا، تربیت نخبگان علمی، بازتولید گفتمان امامت و نقد غیرمستقیم مبانی عثمانی، به مدیریت چالش‌های دینی عصر اموی پرداختند. این راهبردها در حفظ انسجام اجتماعی شیعه و فراهم‌سازی زمینه فکری ـ اجتماعی عصر امام باقر(ع) نقش مؤثری ایفا کرد.

https://www.jspt.ir/article_253086_e5e1a1fb5d8d5f6974cb87828494fa45.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 2 2025 09 23 Defensive Jihād in Imāmī Jurisprudence: Foundations, Rules, and Security Implications اندیشه دفاعی امنیتی اسلام از منظر امامیه 275 309 253088 10.22034/jspt.2025.538835.1129 EN Mohammad Javad Nabiei Ph.D. Student in Criminal Law and Criminology Islamic Azad University, Naragh Branch, Naragh, Iran Journal Article 2025 08 03 Focusing on defensive jihād in Imāmī jurisprudence, this study seeks to derive a coherent normative model of legitimate self-defense from authoritative jurisprudential foundations and textual sources, moving beyond a merely descriptive approach. The principal gap in the existing literature lies in the absence of an integrated analytical formulation capable of connecting ontological, anthropological, and eschatological foundations with the practical rules governing defense. Accordingly, the central research question is: What foundations underpin defensive jihād in Imāmī jurisprudence, and what rules of action does it entail for safeguarding the security of the Islamic community? The study employs an inferential normative analysis based on authoritative jurisprudential texts. Within the theoretical framework, the principal rules underlying Islamic defense thought are identified and analyzed, with particular attention to their scope and their relationship to the criteria governing their implementation. At the level of legal and jurisprudential rulings, the obligation to defend in the event of enemy aggression is reconstructed, together with its relationship to the constraints of necessity, proportionality, and the prohibition of transgression. The findings indicate that connecting foundational principles with operative rules provides a coherent framework for Islamic defense policy, one that remains open to theoretical evaluation and contemporary reassessment. این پژوهش با تمرکز بر «جهادِ دفاعی» در فقه امامیه، الگوی هنجاریِ منسجمِ دفاع مشروع را از دل مبانی و نصوص فقهی استخراج می‌کند و از رویکرد صرفاً توصیفی فاصله می‌گیرد. شکاف اصلیِ پیشینه، فقدان صورت‌بندی تحلیلی یکپارچه است که مبانی هستی‌شناختی، انسان‌شناختی و فرجام‌شناختی را به قواعد عملی دفاع پیوند دهد. بر این اساس، سؤال محوری چنین است: جهادِ دفاعی در امامیه بر چه مبانی‌ای استوار است و کدام قواعد عمل را برای تأمین امنیت جامعه اسلامی اقتضا می‌کند؟ روش پژوهش، تحلیل هنجاریِ استنباطی بر پایه متون معتبر است. در چارچوب نظری، قواعد کلیدیِ اندیشه دفاعی تبیین و قلمرو و نسبت آن‌ها با معیارهای اجرا بررسی می‌شود. در بخش حکم‌شناسی، وجوب دفاع در صورت هجوم دشمن و نسبت آن با قیود ضرورت، تناسب و منع تعدّی بازسازی می‌گردد. یافته‌ها نشان می‌دهد پیوند مبانی با قواعد، الگویی سازوار برای سیاست دفاعی اسلامی فراهم می‌آورد که قابل داوری و به‌روزآوری در سطح نظری است.

https://www.jspt.ir/article_253088_da30148d34f76d2c9d77a19899065e4a.pdf