Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 Peace in the Horizon of Truth: A Metaphysical Explanation of the Role of Religions in Global Security صلح در افق حقیقت: تبیینی متافیزیکی از نقش ادیان در امنیت جهانی 5 26 243326 10.22034/jspt.2025.558387.1142 EN Mohammad Hossein Mokhtari Director of the International Urwah al-Wuthqa Research Institute and Professor of Philosophy, Imam Khomeini Educational and Research Institute, Qom, Iran Journal Article 2025 11 08 Abstract This study adopts a philosophical and comparative approach to explore the metaphysical and hermeneutical foundations of peace within the monotheistic religions, especially Islam and Christianity. The paper interprets peace not merely as a political or social condition but as a mode of being (Being-in-Peace) a manifestation of harmony between human, world, and God in the horizon of truth. Through the analysis of concepts such as metaphysics of peace, religious teleology, and divine logos, it demonstrates that peace, in the philosophy of religion, is intrinsically connected with truth and justice, while violence arises from humanity’s separation from its divine end and ontological dependence. Philosophers such as Mulla Sadra, Allameh Tabatabai, Heidegger, Ricoeur, Levinas, and Gabriel Marcel are comparatively examined to show that peace, in both traditions, is a sacred and existential reality. Furthermore, the philosophy of interreligious dialogue, grounded in the divine logos, is shown to be a metaphysical event rather than a cultural exchange: a dialogical openness in which truth reveals itself through mutual listening. Thus, lasting peace emerges only when human reason returns to its sacred and teleological origin. Keywords: Peace, Philosophy of Religion, Metaphysics of Peace, Religious Teleology, Interreligious Dialogue, Divine Logos این پژوهش با پژوهشی فلسفی و تطبیقی، به بررسی مبانی متافیزیکی و هرمنوتیکی در صلح ادیان توحیدی، بهویژه اسلام و مسیحیت، می‌پردازد. مقاله، صلح را نه صرفاً به‌عنوان یک وضعیت سیاسی یا اجتماعی، بلکه به‌مثابه نحوه‌ی بودن (بودن در صلح) تفسیر می‌کند. تجلیِ هماهنگی میان انسان، جهان و خداوند در افق حقیقت. این تحقیق، از طریق تحلیل مفاهیمی مانند متافیزیک، غایت‌شناسی دینی و لوگوس الهی، نشان می‌دهد که صلح در فلسفه دین، ذاتاً با حقیقت و عدالت پیوند دارد، در حالی که خشونت از گست انسان از غایت الهی خود و وابستگی وجودشناختی او باعث می‌شود. در این راستا، فیلسوفانی مانند ملاصدرا، علامه طباطبایی، هایدگر، ریکور، لویناس و گابریل مارسل به صورت تطبیقی بررسی می‌شوند تا نشان دهند که صلح، در هر دو سنت فکری، حقیقتی قدسی و اگزیستانسیال است. افزون بر این، فلسفه گفت‌وگوی میان‌ادیانی، بر لوگوس الهی، نه صرفاً به‌عنوان تبادل فرهنگی، بلکه به‌مثابه رویداد متافیزیکی تبیین می‌شود؛ گشودگیِ دیالو‌محوری که در آن، حقیقت از خلال شنیدن متقابل خویش را می‌سازد. بر این اساس، پایدار تنها زمانی تحقق می‌یابد که عقل انسانی به منشأ قدسی و غایت‌مند خود باز می‌گردد.

https://www.jspt.ir/article_243326_3682a26c65b54ccf3fcd46c4af846959.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 Anthropological Foundations of the Human Sciences According to Allamah Mesbah Yazdi as Compared to Existentialism مبانی انسان شناسی علوم انسانی بر اساس دیدگاه آیة الله مصباح یزدی در مقایسه با اگزیستانسیالیسم 27 44 243328 10.22034/jspt.2026.517335.1091 EN Mahmoud Namazi Associate Professor and Faculty Member of Philosophy Department, of Imam Khomeini Educational and Research Institute Journal Article 2025 05 25 Abstract Subject and Objectives: Mesbah Yazdi who had an important role in the process of the Islamization of human sciences, believes that it is Allah who is the axis and center of the world. Insisting, on intellectual, experimental and narrative methods in exploring the human sciences Mesbah Yazdi, believes that: man as an empowered and free being can choose a way to obtain the highest degree of perfection and elevation and to come near to the eternal and absolute source of being, Allah. Existentialists, on the other hand, whether theists or atheists, consider human being as the center of the world and a being that is left to himself, emphasizing on introspection and phenomenology as proper methods. They believe that human essence is being formed permanently and constantly in complete liberty. Method and findings: Present paper is to examine the anthropological foundations of the human sciences by comparing the viewpoint of Mesbah Yazdi (as a representative of the Islamic thought), with that of the existentialist philosophers (as an influential Western school of thought), in an analytically comparative approach, and present its effect on human sciences. Conclusion: Real blunders in the thought of existentialism, have penetrated and deviated the subject, method and purpose of human sciences. چکیده موضوع و هدف: مصباح یزدی که نقش مهمی در روند اسلامی شدن علوم انسانی داشته است، بر این باور است که خداوند محور و مرکز جهان است. مصباح یزدی با اصرار بر روش‌های عقلی، تجربی و نقلی در کاوش علوم انسانی، معتقد است: انسان به عنوان موجودی توانا و آزاد می‌تواند راهی را انتخاب کند تا به بالاترین درجه کمال و تعالی دست یابد و به سرچشمه ازلی و مطلق هستی خداوند تقرب یابد. از سوی دیگر اگزیستانسیالیست ها، چه خداباور و چه ملحد، انسان را مرکز جهان و موجودی می دانند که به حال خود رها شده است و بر درون نگری و پدیدارشناسی به عنوان روش های مناسب تاکید دارند. آنها بر این باورند که جوهر انسان به طور دائم و پیوسته در آزادی کامل در حال شکل گیری است. روش و یافته‌ها: مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی تطبیقی به بررسی مبانی انسان‌شناختی علوم انسانی با مقایسه دیدگاه مصباح یزدی (به‌عنوان نماینده اندیشه اسلامی) با فیلسوفان اگزیستانسیالیست (به‌عنوان یک مکتب فکری تأثیرگذار غرب) می‌پردازد و تأثیر آن را بر علوم انسانی ارائه می‌کند. نتیجه گیری: اندیشه اگزیستانسیالیسم، در موضوع، روش و هدف علوم انسانی دستخوش خلط و انحراف شده است.

https://www.jspt.ir/article_243328_346ec2f6fbf6b1c5bd481a7ddec53816.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 Analysis of Urban Planning Theology Rules Based on the Views of the Supreme Leader: Emphasizing the Principles of Dignity, Justice, and No Harm تحلیل قواعد الهیات شهرسازی با استخراج آرای مقام معظم رهبری(با تأکید بر سه قاعده کرامت، عدالت و لاضرر) 45 58 243329 10.22034/jspt.2025.520066.1097 EN Ali Mohammadian Associate Professor, Department of Jurisprudence and Islamic Law, Bozorgmehr University of Qaenat, Qaen, Iran. 0000-0001-8879-1879 Journal Article 2025 04 29 With the victory of the Islamic Revolution in Iran, fundamental transformations occurred not only in the political sphere but also in culture and lifestyle, with urban planning emerging as a significant area for study. In this context, urban planning, as a discipline, addresses not only the design of urban spaces but also their social, cultural, and spiritual impacts. The main issue addressed in this study is the lack of a clear explanation of the rules governing the theology of urban planning in academic literature. The purpose of this article is to identify and analyze foundational principles such as dignity, justice, and the prevention of harm in the design of urban spaces, based on religious texts and the statements of the Supreme Leader. It is evident that these general principles can serve as practical guidance for urban designers and planners. This research adopts a descriptive-analytical approach, utilizing library resources and data extracted from the Leader’s speeches and opinions. The findings indicate that these principles, grounded in Islamic teachings, have the capacity to guide macro-level urban planning orientations. Moreover, the analysis of the Leader’s statements, as the authority of the Islamic society, can play a critical role in shaping housing and urban planning policies. The study concludes that integrating jurisprudential foundations with the theology of urban planning, while leveraging the guidance of the Supreme Leader, can chart a new path toward achieving an ideal Islamic urban life. با پیروزی انقلاب اسلامی ایران، تحولاتی بنیادین نه تنها در عرصه سیاست، بلکه در ساحت فرهنگ و سبک زندگی پدید آمد که شهرسازی به‌عنوان یکی از عرصه‌های مهم آن قابل ‌مطالعه است. در این راستا شهرسازی به مثابه یک فن، نه تنها به طراحی فضاهای شهری بلکه به تأثیرات اجتماعی، فرهنگی و معنوی آن‌ها نیز می‌پردازد. مسئله اصلی پژوهش حاضر، فقدان تبیین روشن از قواعد ناظر به الهیات شهرسازی در منابع علمی است. هدف این مقاله شناسایی و تحلیل اصول بنیادینی چون کرامت، عدالت و لاضرر در طراحی فضاهای شهری براساس متون دینی و آرای مقام معظم رهبری است. ناگفته پیداست اصول کلی دخیل در موضوع، می‌تواند به مثابه راهنما برای طراحان و برنامه‌ریزان شهری مورد استفاده قرار گیرند. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با بهره‌گیری از منابع کتابخانه‌ای و داده‌های استخراج‌شده از بیانات و آرای رهبری سامان یافته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اصول مزبور در قالب آموزه‌های اسلامی، قابلیت آن را دارند که در هدایت جهت‌گیری‌های کلان شهرسازی مورد بهره‌برداری قرار گیرند. افزون بر آن، تحلیل بیانات رهبری به مثابه حاکم جامعه اسلامی، می‌تواند نقش مهمی در شکل‌دهی به سیاست‌های مسکن و شهرسازی داشته باشد. نتیجه پژوهش آن است که تلفیق مبانی فقهی با الهیات شهرسازی و بهره‌گیری از رهنمودهای رهبری می‌تواند مسیر نوینی در راه تحقق حیات طیبه اسلامی در عرصه شهرسازی ترسیم نماید.

https://www.jspt.ir/article_243329_0d693ad511f799df8bd300d4f8019eb4.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 The Family from the Perspective of an Islamic Society: Examining Qur’anic Components for Strengthening Relationships under Conditions of Challenge and Crisis نظام خانواده در هندسه اجتماع اسلامی، بررسی مؤلفه‌های قرآنی تحکیم روابط در شرایط چالش و بحران 59 78 243336 10.22034/jspt.2025.554801.1139 EN Mohammad Maleki Nahavandi Ph.D. in Quranic and Hadith Studies, Assistant Professor at the University of Religions and Denominations, Faculty of Quran and Hadith, and Faculty Member Journal Article 2025 10 22 This research examines the fundamental role of the family in confronting social crises. The family, as the first setting for individual growth, plays an essential role in managing and reducing the negative effects of economic, cultural, and psychological challenges. Using a descriptive-analytical approach and an Islamic perspective, this study explores the strengthening of family cohesion in the face of crises. The findings show that in Islam, the family is a comprehensive, positive, and stable relationship. The family bond, which is formed through lawful marriage, plays a central role in the unity and vitality of the family, and is a source of social strength and a foundation for cultivating values. Family cohesion is an important goal in the Holy Quran for the sustainable growth of the family. In crisis management, the roots of this concept are embedded in the prophetic tradition, and the Islamic community, by relying on revelation, has the ability to turn crises into positive opportunities. The research provides practical actions for mitigating crisis damage, based on Quranic examples. This theoretical framework clarifies the characteristics of the Islamic method in crisis management, which leads to positive outcomes in strengthening family cohesion. این پژوهش، نقش بنیادین خانواده را در مواجهه با بحران‌های اجتماعی بررسی می‌کند. خانواده، نخستین بستر رشد فردی، نقشی اساسی در مدیریت و کاهش آثار منفی چالش‌های اقتصادی، فرهنگی و روانی دارد. این مطالعه با رویکرد توصیفی‌ـ‌تحلیلی و از منظر اسلامی، تقویت انسجام خانواده در برابر بحران‌ها را بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهند در اسلام، خانواده رابطه‌ای جامع، مثبت و پایدار است. پیوند خانوادگی که از ازدواج مشروع شکل می‌گیرد، نقشی محوری در وحدت و پویایی خانواده ایفا کرده و منبع قدرت جامعه و بستر پرورش ارزش‌هاست. انسجام خانوادگی، هدفی مهم در قرآن کریم برای رشد پایدار خانواده است. در مدیریت بحران، ریشه‌های این مفهوم در سنت نبوی نهفته است و جامعه اسلامی با تکیه بر وحی، توانایی تبدیل بحران‌ها به فرصت‌های مثبت را دارد. نتایج پژوهش، اقدامات عملی برای مهار آسیب بحران، برگرفته از نمونه‌های قرآنی، ارائه می‌دهد. این چارچوب نظری، ویژگی‌های روش اسلامی در مدیریت بحران را روشن می‌سازد که به نتایجی مثبت در تقویت انسجام خانوادگی منجر می‌شود.

https://www.jspt.ir/article_243336_360436567c868f2f2b653225062e7855.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 Sexual Violation in Imami Jurisprudence: Conceptual Parameters and Normative Legal Implications جایگاه تجاوز ناموسی در فقه امامیه: از مفهوم تا حکم 79 94 243337 10.22034/jspt.2025.544368.1131 EN Seyed Abolhassan Tofighian Director of the International Research Center of the Seminaries Journal Article 2025 08 31 This study investigates the conceptual parameters, operative typologies, and normative legal rulings associated with sexual violation in Imami jurisprudence. Sexual violation is defined as the unauthorized intrusion into an individual’s sexual sanctity outside the framework of Sharīʿa, carried out without valid consent and through the use of force, coercion, threat, deception, or inducement. The phenomenon is characterized by four essential components: the negation of consent, the use of coercive or deceptive means, the violation of sexual privacy, and the presence of an aggressor acting as an external agent. These criteria distinguish sexual violation from related categories such as fornication, adultery, and intercourse by mistake (waṭy bi’l-shubha). Whereas fornication and adultery rest on mutual consent, sexual violation is predicated upon the deliberate negation of the victim’s volition. Likewise, waṭy bi’l-shubha arises from excusable ignorance or misidentification, while sexual violation involves intentional aggression manifested through force or fraudulent manipulation. These distinctions are crucial for identifying jurisprudential instances and determining the corresponding legal consequences. Within Imami legal doctrine, sexual violation is divided into two primary categories: violations involving full sexual penetration and violations that fall short of penetration. In cases below the threshold of penetration, the governing principle is the necessity of defending sexual sanctity, allowing a spectrum of defensive actions ranging from verbal warning to the permissibility of killing the aggressor, depending on the intensity of the threat. In cases involving full penetration, the killing of the perpetrator is recognized as a legitimate and final punitive measure; the aggressor’s blood is classified as legally wasted, and no liability is assigned to the defender. Any resulting damages are attributed exclusively to the aggressor. این مقاله به تحلیل مفهوم، مصادیق و احکام فقهی «تجاوز به ناموس» در فقه امامیه می‌پردازد. «تجاوز ناموسی» به معنای ورود غیرمجاز به حریم جنسی ناموس دیگری خارج از چارچوب‌های شرعی و بدون رضایت او، با استفاده از زور، تهدید، تطمیع یا فریب است. چهار ویژگی اصلی این پدیده عبارت‌اند از: نقض رضایت، بهره‌گیری از زور یا فریب، تعرض به حریم جنسی و حضور شخص ثالث. با توجه به این ویژگی ها تفاوت آن با مفاهیمی همچون زنا، خیانت و «وطی به شبهه» مشخص می شود. در زنا و خیانت، رضایت طرفین وجود دارد، در حالی که در تجاوز رضایت قربانی نقض می‌شود. «وطی به شبهه» نیز با غفلت یا فراموشی فرد همراه است، اما در تجاوز، تعمدی که در قالب زور، فریب و .. همراه است. این تمایز، نقش تعیین‌کننده‌ای در فهم مصادیق و تعیین احکام فقهی دارد. از منظر فقهی، تجاوز ناموسی به دو دسته اصلی تقسیم می‌شود: تجاوز در حد جماع و تجاوزات کمتر از حد جماع. در موارد کمتر از حد جماع، اصل «ضرورت دفاع از ناموس» برقرار است و شدت دفاع می‌تواند از تذکر شفاهی تا جواز قتل مهاجم متغیر باشد. در تجاوز در حد جماع، قتل متجاوز به عنوان مجازات نهایی در نظر گرفته شده و خون او هدر رفته تلقی می‌شود؛ مدافع از نظر ضمان مسئولیتی ندارد و هرگونه خسارت وارده به او بر عهده متجاوز است.

https://www.jspt.ir/article_243337_02f168dc54bad002b700c25fde8cd786.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 Analytical Examination of the Rights of Future Generations in Iranian Criminal Law and the Qur’an بررسی تحلیلی حقوق نسل های آینده در حقوق کیفری ایران و قرآن کریم 95 108 243338 10.22034/jspt.2025.520847.1099 EN Mohammad Shirin Karmoohad Faculty Member, Faculty of Quran and Hadith, University of Religions and Denominations, Qom, Iran 0009-0006-4614-1855 Mostafa Karamipour Faculty Member, Allameh Asgari International University Journal Article 2025 05 03 The rights of future generations constitute a foundational concept in the realization of intergenerational justice and sustainable development. These rights rest on the principle of the fair and enduring transmission of natural resources from earlier generations to those yet to come. Today, safeguarding these rights has evolved from an ethical concern into a legal and global imperative. The overexploitation of natural resources, environmental pollution, and the degradation of ecosystems threaten not only the well-being of the present generation, but also the fundamental right of future generations to live and flourish. Consequently, both legal and religious frameworks increasingly recognize the necessity of protecting these rights. This study, employing a descriptive–analytical approach, examines the status and foundations of the rights of future generations in the Qur’an and within the legal system of the Islamic Republic of Iran. It seeks to determine how these two foundational sources provide theoretical and legislative support for the protection of intergenerational rights. An analysis of Constitutional Principles 45 and 50, as well as relevant statutory provisions, indicates that the Iranian legislature recognizes the right to a healthy environment and the equitable use of natural resources as inherent rights of future generations. Moreover, certain criminal statutes explicitly criminalize and penalize conduct that endangers these rights. Likewise, the Qur’an—through numerous verses characterized by universal address and the structure of real propositions (qaḍāyā ḥaqīqīyah)—presents the earth and divine bounties as belonging to all humans across the entire span of history. From this perspective, human use of God-given resources is framed as a collective trust rather than an exclusive form of ownership; thus, any corruption, wastefulness, or destruction of these resources constitutes an infringement upon the rights of future generations. An examination of the Qur’anic concepts of human vicegerency (khalīfah), divine justice, the prohibition of corruption and waste, and the universality of divine provision reveals that the Qur’an articulated the conceptual foundations of intergenerational justice long before the emergence of modern environmental law theories. These teachings can serve as a basis for deriving jurisprudential maxims and binding legal principles related to intergenerational responsibility, and they provide a substantive foundation for addressing existing shortcomings in current legislation. حقوق نسل‌های آینده یکی از مفاهیم بنیادین در تحقق عدالت بین‌نسلی و توسعه پایدار است که بر اصل انتقال عادلانه و پایدار منابع طبیعی از نسل‌های پیشین به نسل‌های پسین استوار است. توجه به این حقوق، امروزه نه‌تنها یک دغدغه اخلاقی بلکه ضرورتی حقوقی و جهانی به شمار می‌رود.پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی، به بررسی جایگاه و مبانی حقوق نسل‌های آینده در قرآن کریم و نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران پرداخته و در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه این دو منبع بنیادین می‌توانند پشتوانه نظری و تقنینی برای صیانت از حقوق آیندگان باشند. در بعد حقوق داخلی، بررسی اصول ۴۵ و ۵۰ قانون اساسی و قوانین عادی نشان می‌دهد که قانونگذار، حق بر محیط زیست سالم و بهره‌برداری عادلانه از منابع را از جمله حقوق نسل‌های آینده دانسته و برخی از قوانین کیفری نیز به جرم‌انگاری و مجازات رفتارهایی که این حقوق را تهدید می‌کند پرداخته‌اند. چنانکه قرآن کریم در آیات متعددی با خطاب‌های عام و ساختار قضایای حقیقیه، زمین و نعمت‌های الهی را متعلق به همه انسان‌ها در طول تاریخ می‌داند. بر این اساس، بهره‌برداری انسان از مواهب الهی، امانتی جمعی است نه مالکیتی انحصاری، و هرگونه افساد، اسراف یا نابودی منابع، تجاوز به حق آیندگان محسوب می‌شود. این آموزه‌ها می‌توانند مبنای استخراج قواعد فقهی و اصول الزام‌آور حقوقی در حوزه مسئولیت بین‌نسلی و پشتوانه ای برای رفع کاستی های موجود در قوانین موجود باشند.

https://www.jspt.ir/article_243338_19c25381a6a7a7e3e22c02a0c39531fd.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 Analyzing the factors behind the failure of the Islamic movement from the perspective of the Holy Quran واکاوی عوامل شکست نهضت‌ اسلامی از منظر کلام الله مجید 109 124 243340 10.22034/jspt.2025.505140.1077 EN Fahimeh Kalbasi Academic member of the Department of Theology Quran and Hadith Orientation, Payam noor University, Tehran, Iran 0000-0001-5748-0541 Journal Article 2025 02 07 Undoubtedly, every Islamic movement endures numerous hardships to achieve its goals. Some individuals sacrifice their lives and wealth, while others endure significant hardships to bring about the revolution. Therefore, preserving and safeguarding the values of the revolution and striving for its consolidation seems vital. One of the necessities for maintaining and developing the revolution is the analysis of its vulnerabilities. If the Islamic movement remains oblivious to external and internal threats after its victory, it is doomed to failure from the outset. Among the challenges facing the movement, internal vulnerabilities, due to being less noticed, have a greater impact on its weakness and decline. The Quran warns Muslims against falling into these dangers in its verses. The nascent Islamic government during the Prophet's (PBUH) era is the best example of a religious and Islamic movement, and by reflecting on the Quranic verses, one can examine the challenges facing an Islamic movement. Disunity and division within the community, lack of worthy leadership, and disobedience to the leader are the main factors leading to the weakness and failure of Islamic movements. This research employs a descriptive-analytical method to address the most significant vulnerabilities threatening the Islamic movement from within the system. بی‌تردید هر نهضت اسلامی برای پیروزی و رسیدن به اهداف خود، متحمل سختی‌های فراوانی می‌گردد. عده‌ای با بذل جان و مال خود و برخی با تحمل مشقت‌های بسیار در به ثمر رساندن انقلاب نقش ایفا می‌کنند. به همین جهت، حفظ و حراست از ارزش‌های انقلاب و تلاش برای استحکام آن امری حیاتی به نظر می‌رسد. یکی از ضرورت‌هایی که برای حفظ و تکامل انقلاب باید به آن تمسک جست، آسیب‌شناسی انقلاب است. اگر نهضت اسلامی پس از پیروزی به خطرات و آفات بیرونی و درونی بی‌توجه باشد، از ابتدا محکوم به شکست است. از میان آسیب‌های پیش روی نهضت، آسیب‌های درونی به دلیل اینکه کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند، در ضعف و انحطاط آن تأثیر بیشتری دارند. قرآن در آیات خود مسلمانان را از گرفتار شدن در این خطرات برحذر می‌دارد. حکومت نوپای اسلامی در عصر پیامبر(ص) بهترین نمونه یک نهضت دینی و اسلامی است و با تأمل در آیات قرآن می‌توان آسیب‌های پیش‌روی یک نهضت اسلامی را مورد مداقه قرار داد. اختلاف و تفرقه در امت و فقدان رهبری شایسته و عدم اطاعت از رهبر، به عنوان عوامل اصلی موجب سستی و شکست نهضت‌های اسلامی می‌شود. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی به مهم‌ترین آسیب‌های نهضت اسلامی که از درون نظام را تهدید می‌کند، می‌پردازد.

https://www.jspt.ir/article_243340_5f85c7e0b472c950368bde0497aef6d9.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 Epistemic and Non-Epistemic Factors in Religious Conversion from Christianity to Islam: A Qualitative Study Based on Converts’ Narratives تحلیل عوامل معرفتی و غیرمعرفتی در تغییر دین از مسیحیت به اسلام: مطالعه‌ای کیفی بر اساس روایت نوگروندگان 125 142 243341 10.22034/jspt.2025.529700.1118 EN Mahdi Sadeghi Shahmirzadi . PhD Student in Comparative Studies of Religions, with a specialization in Christian Theology, University of Religions and Denominations, Qom, Iran 0009-0003-2673-3069 Mehrab Sadeghnia Ph.D. in Cultural Sociology, Associate Professor at the University of Religions and Denominations, Qom, Iran Ahmad Reza Meftah Ph.D. in Theology (specialization in Philosophy of Religion), Associate Professor at the University of Religions and Denominations, Qom, Iran Journal Article 2025 06 11 Conversion from Christianity to Islam is a multilayered, gradual process shaped by the interaction of epistemic and non-epistemic factors. Using a qualitative design with narrative inquiry, this study analyzes semi-structured interviews with a diverse cohort of converts. Interpreting the data through Rambo’s stage model and the Lofland–Stark process model shows that epistemic crises and rational scrutiny of Christian doctrines—together with comparative study and philosophical and theological conviction—typically initiate the trajectory of change. In contrast, affective bonds, spiritual experiences, and social support play decisive roles in sustaining practice and consolidating a new Islamic identity. The findings indicate that no single component suffices: it is the continuing interplay of rationality and emotion, text and community, that drives conversion forward. Accordingly, the study argues for an interdisciplinary approach that centers lived narratives, integrates thematic and narrative analyses, and attends to personal, social, and cultural contexts when investigating religious transformation, across diverse contemporary contexts. تغییر کیش از مسیحیت به اسلام فرایندی چندلایه و تدریجی است که تحت تأثیر تعامل عوامل معرفتی و غیرمعرفتی شکل می‌گیرد. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش روایت‌پژوهی، بر پایه مصاحبه‌های نیمه‌ساخت‌یافته با مجموعه‌ای متنوع از نوگروندگان انجام شده و به واکاوی دقیق این عوامل می‌پردازد. تحلیل داده‌ها با اتکا به مدل‌های رامبو و لافلند–استارک نشان می‌دهد بحران‌های معرفتی و پرسشگری عقلانی نسبت به آموزه‌های مسیحی، همراه با مطالعه تطبیقی و اقناع فلسفی و الهیاتی، معمولاً آغازگر مسیر تغییر است؛ در حالی‌که پیوندهای عاطفی، تجربه‌های معنوی، و حمایت‌های اجتماعی در تداوم و تثبیت هویت دینی جدید نقشی تعیین‌کننده دارند. یافته‌ها حاکی از آن است که هیچ‌یک از این مؤلفه‌ها به‌تنهایی کافی نیست و فرایند تغییر از هم‌نشینی پایدار عقلانیت و عاطفه نیرو می‌گیرد. بر این اساس، پژوهش حاضر بر ضرورت رویکرد میان‌رشته‌ای، نقادانه، تحلیل رواییِ تجربه‌های زیسته، و توجه همزمان به زمینه‌های فردی، اجتماعی و فرهنگی در مطالعه دگرگونی‌های دینی تأکید می‌کند.کلیدواژه‌ها: تغییر کیش، عوامل معرفتی، عوامل غیر معرفتی، روایت‌پژوهی، اسلام، مسیحیت.

https://www.jspt.ir/article_243341_936fea4479da33d704aaba850aeb8707.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 The role of schools and debates in the promotion of cultural and educational activities of Al-Buye era نقش مدارس و مناظرات در ارتقاء بخشی اقدامات فرهنگی و آموزشی عصر آل بویه 143 162 243342 10.22034/jspt.2026.478900.1063 EN Naser Sargazi PH. D. Student. Department of Islamic History, YI.C., Islamic Azad University, Tehran, Iran. Ali Akbar Khedrizadeh Assistant Professor, Department of Islamic History, YI.C., Islamic Azad University, Tehran, Iran Mohammad Kalhor Assistant Professor, Department of Islamic History, YI.C., Islamic Azad University, Tehran, Iran. Journal Article 2024 09 16 In the age of Al-Buye, they responded to the doubts and objections of the opponents by forming schools, scientific assemblies and the company of thinkers and supporting scientific and religious thoughts and ideas. One of the features of this course is the formation and holding of scientific and cultural debates and meetings and the importance of the basics of rationalism. During this period, the center of the Islamic caliphate had become a center for the exchange of opinions and cultural interactions, and there was an opportunity for various ideas to emerge. This research, with a historical method based on a descriptive-analytical approach, tries to analyze the role of Al Boyeh in establishing schools, forming scientific assemblies and promoting cultural and educational services. The governors of Al-Buyeh greatly contributed to the growth and development of theological, religious and scientific teachings by supporting the establishment of schools, attracting intellectuals and expanding the councils. In this period, the convergence between Al-Buyeh, Imamiyyah and Mu'tazila emerged and the attention to rationalism caused all-round scientific flourishing. This provided many achievements such as expansion of schools, education of scholars, increase of debates and progress of various educations and ultimately resulted in the flourishing of Islamic culture and civilization. . چکیده در دوره آل بویه، مدارس و مجالس علمی نقشی محوری در گسترش اندیشه‌های علمی و مذهبی داشتند. با حمایت از اهل فکر و علم، مناظرات علمی و فرهنگی رونق گرفت و عقل‌گرایی در پاسخ به شبهات مخالفان مورد توجه قرار گرفت. بغداد، به‌عنوان مرکز خلافت اسلامی، به کانون تبادل آراء و تعاملات فرهنگی تبدیل شد و زمینه رشد اندیشه‌های مختلف را فراهم آورد. این پژوهش، با روش تاریخی و رویکرد توصیفی-تحلیلی، نقش مدارس، مجالس علمی و مناظرات را در ارتقای آموزش و گسترش دانش بررسی می‌کند. حکام آل بویه با تأسیس مدارس، جذب اندیشمندان و برپایی نشست‌های علمی، نقش مؤثری در توسعه آموزه‌های دینی، کلامی و علمی ایفا کردند. در این دوره، همگرایی میان آل بویه، امامیه و معتزله، عقل‌گرایی را در عرصه علمی و فرهنگی تقویت کرد. این توجه به عقل‌گرایی، افزایش مدارس، تربیت عالمان، گسترش مناظرات علمی و پیشرفت در حوزه‌های معرفتی را به همراه داشت و موجب شکوفایی فرهنگ و تمدن اسلامی شد. آل بویه، با درک اهمیت علم و اندیشه، بستری برای تعامل میان نخبگان علمی و مذهبی فراهم کردند و با ایجاد محیطی آزاد برای تبادل اندیشه‌ها، زمینه رشد فرهنگ‌های متنوع را مهیا ساختند. مدارس این دوره، علاوه بر آموزش علوم دینی، در حوزه‌های فلسفه، ریاضیات، نجوم و پزشکی نیز فعال بودند. همچنین، برگزاری مناظرات علمی به تقویت جریان عقل‌گرایی کمک کرد و بسیاری از شبهات فکری مخالفان را پاسخ داد. این تحولات، موجب شکوفایی علوم اسلامی و گسترش معارف بشری شد و تأثیرات آن فراتر از جهان اسلام، به تمدن‌های همجوار نیز گسترش یافت. در نهایت، دوره آل بویه را می‌توان نقطه عطفی در تاریخ علم و فرهنگ اسلامی دانست که با حمایت از عقل‌گرایی و ترویج دانش، نقشی ماندگار در توسعه تمدن اسلامی و پیشرفت‌های علمی جهان ایفا کرد.

https://www.jspt.ir/article_243342_0fb58c006f81032147aa5582c3eb7148.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 The Nature, Rationale, and Mechanisms of the Legal Model of Progress چیستی، چرایی و چگونگی الگوی حقوقی پیشرفت 163 182 243343 10.22034/jspt.2025.522858.1102 EN Mohammad Nateqi Ph.D. Student, Imam Khomeini Educational and Research Institute, Qom, Iran Sayyed Ebrahim Hosseini Ph.D., Assistant Professor, Faculty Member, Imam Khomeini Educational and Research Institute, Qom, Iran Majid Masudi Ph.D., Assistant Professor, Faculty Member, University of Religions and Denominations, Qom, Iran Journal Article 2025 05 12 The present study, employing an analytical–descriptive–critical approach, examines the nature, rationale, and mechanisms of the legal model of progress, aiming to provide a theoretical framework for organizing a legal system aligned with religious democracy. The findings indicate that the legal model of progress delineates a roadmap for an ideal legal system based on divine legitimacy, the realization of which varies according to the conditions of different societies. To this end, after clarifying the relevant concepts, the study discusses the nature of the legal model of progress and then analyzes three perspectives on the rationale of this model. The first perspective denies any role for the people in shaping the legal model; the second approach considers the people’s will as the absolute criterion for legitimacy; and the third, integrative perspective regards sovereignty primarily as belonging to God and secondarily to the people. According to the third perspective, the formulation of a legal roadmap for progress is legitimate only within the framework of Sharia. The study demonstrates that in homogeneous societies, the structure of an Islamic republic is more suitable, whereas in heterogeneous societies, a federal structure is preferable. The novelty of this research lies in presenting a conceptual model that integrates divine and popular sovereignty, which can serve as a theoretical foundation for designing a progress-oriented legal system. پژوهش حاضر، با رویکرد تحلیلی–توصیفی–انتقادی، «چیستی، چرایی و چگونگی الگوی حقوقی پیشرفت» را به‌منظور ارائه چارچوب نظری برای سامان‌بخشی نظام حقوقی منطبق با مردم‌سالاری دینی بررسی نموده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که الگوی حقوقی پیشرفت، ترسیم‌کننده‌ی نقشه‌راه نظام حقوقی مطلوب مبتنی بر مشروعیت الهی است که نحوه تحقق آن با توجه به اقتضائات جوامع مختلف متفاوت است. بدین‌منظور، پس از تبیین مفاهیم؛ چیستی الگوی حقوقی پیشرفت و سپس دیدگاه‌های سه‌گانه‌ی را در تحلیل چرایی الگوی حقوقی پیشرفت مورد بحث قرار داده است: نخست، دیدگاهی که نقش مردم را در فرآیند ترسیم الگوی حقوقی نفی می‌کند؛ دوم، رویکردی که اراده‌ مردم را به‌طور مطلق ملاک مشروعیت می‌داند؛ سوم، دیدگاه تلفیقی که حاکمیت را بالذات از آنِ خداوند و در طول آن از آنِ مردم می‌داند. بر پایه‌ی دیدگاه سوم، ترسیم نقشه‌راه حقوقی پیشرفت تنها در چارچوب شریعت مشروعیت دارد. دستاورد تحقیق نشان می‌دهد که در جوامع همگن، ساختار جمهوری اسلامی و در جوامع ناهمگن، ساختار فدرالیسم مناسب‌تر است. نوآوری پژوهش نیز در ارائه‌ الگوی مفهومی تلفیقی از حاکمیت الهی و مردمی است که می‌تواند مبنایی نظری برای طراحی نظام حقوقی پیشرفت‌محور قرار گیرد.

https://www.jspt.ir/article_243343_f53e8c6f5738217f1170dc81bb147320.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 Maqtal Writing in the Qajar Period: The Reflection of Sufi Teachings in Ritual Literature and Islamic Culture مقتل‌نگاری دوره قاجار بازتاب آموزه‌های صوفیانه در ادب آیینی و فرهنگ اسلامی 183 202 243345 10.22034/jspt.2026.565022.1155 EN Zahra Rahmani Ph.D. Student, University of Religions and Denominations, Qom, Iran Seyed Mohammad Hosseini Ph.D., Assistant Professor, Faculty Member, Islamic Studies Department, University of Religions and Denominations, Qom, Iran 0000-0002-8363-1830 Ali Aghanuri Ph.D., Associate Professor, Faculty Member, Islamic Studies Department, University of Religions and Denominations, Qom, Iran 0000-0002-0744-6449 Journal Article 2025 12 08 The event of Ashura, within the Shiʿi tradition, transcends its historical dimension and has become a platform for the representation of religious, emotional, and cultural meanings. Among the various modes of narrating Ashura, maqtal writing stands as one of the most significant narrative genres. During the Qajar period, this genre underwent notable transformations under the influence of the era’s socio-cultural conditions, particularly Sufi teachings. The central question of this study is how, and through which mechanisms, Sufi doctrines influenced the style and content of Qajar-era maqtal writing, and what consequences these influences had for the representation of the Ashura narrative. Employing a historical–analytical approach and utilizing qualitative content analysis, this research examines prominent maqātil associated with this period, including Muḥriq al-Qulūb by Narāqī, Iksīr al-ʿIbādāt by Mullā Āqā Darbandī, ʿUnwān al-Kalām by Fashārakī, and Tadhkirat al-Shuhadāʾ by Sharīf Kāshānī. The findings indicate that the penetration of concepts such as divine love, contentment and submission (riḍā and taslīm), futuwwa, valorization of spiritual charisma, and mystical storytelling led Qajar-era maqātil away from purely historical narration toward a ritualistic, emotive, and symbolic discourse. Overall, the study demonstrates that Sufism played a fundamental role in redefining the language, content, and function of maqtal writing during the Qajar period واقعه عاشورا در سنت شیعی، افزون بر یک رویداد تاریخی، به بستری برای بازنمایی معناهای دینی، عاطفی و فرهنگی تبدیل شده است. در این میان، مقتل‌نگاری به‌عنوان یکی از مهم‌ترین قالب‌های روایت عاشورا، در دوره قاجار تحت تأثیر شرایط اجتماعی و فرهنگی این عصر و به‌ویژه آموزه‌های صوفیانه دچار تحول شد. پرسش اصلی این پژوهش آن است که آموزه‌های صوفیانه چگونه و با چه سازوکارهایی بر سبک و محتوای مقتل‌نگاری دوره قاجار اثر گذاشته‌اند و این تأثیر چه پیامدهایی برای بازنمایی واقعه عاشورا برجای نهاده است؟ پژوهش حاضر با رویکرد تاریخی ـ تحلیلی و با بهره‌گیری از روش تحلیل محتوای کیفی، مقاتل شاخص و مرتبط با این دوره شامل، محرق‌القلوب نراقی، اکسیرالعبادات ملا آقا دربندی، عنوان‌الکلام فشارکی و تذکرة‌الشهداء شریف کاشانی را بررسی کرده است. یافته‌ها نشان می‌دهد نفوذ مفاهیمی چون عشق الهی، رضا و تسلیم، فتوت، کرامت‌گرایی و قصه‌پردازی عرفانی، موجب فاصله گرفتن مقاتل قاجاری از روایت صرفاً تاریخی و حرکت به سوی متنی آیینی، احساسی و نمادین شده است. برآیند پژوهش نشان می‌دهد تصوف، نقشی بنیادین در بازتعریف زبان، محتوا و کارکرد مقتل‌نگاری دوره قاجار ایفا کرده است.

https://www.jspt.ir/article_243345_fd6f9c33cdce6ca8a245440ebd6ea2f2.pdf

Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 A Philosophical Poetics of Rationality in Andalusian Architecture: A Study on the Relationship between Ibn Rushd’s Thought and Almohad Art بوطیقای عقلانیت در معماری اندلس: مطالعه‌ای در نسبت اندیشه ابن رشد و هنر دوره موحدین 203 224 243344 10.22034/jspt.2026.525161.1107 EN Zahra Fallah Zaroomi Ph.D. Candidate in Philosophy of Art, Department of Religion and Art, The University of Religions and Denominations, Qom, Iran 0000-0003-1486-7855 Ebrahim Bazargani Assistant Professor, Department of Art, Faculty of Theoretical Studies in Art, The University of Islamic Art and Thought, Qom, Iran Journal Article 2025 05 31 Islamic al-Andalus, positioned at the crossroads of Eastern and Western intellectual traditions, fostered one of the most dynamic encounters between philosophy and the arts. Within this milieu, Ibn Rushd (Averroes), as a rationalist philosopher and exegete of Aristotle, developed a coherent epistemological system that resonated across both Islamic and Latin intellectual spheres. Though he did not formulate an explicit theory of architectural aesthetics, his commentaries—particularly on Aristotle’s Poetics—articulate foundational concepts that can be analytically extended to the domain of visual and spatial arts. This study adopts a conceptual and discourse-analytical approach to explore the extent to which Ibn Rushd’s aesthetic thought may have exerted an indirect influence on the architectural language of the Almohad period. It identifies five core philosophical components in his writings—realism, structural cohesion, proportional balance, ethical intentionality, and guided imagination—and examines their potential analogues within the formal and symbolic dimensions of Almohad architecture. By situating these elements within the sociopolitical and intellectual context of the Almohad Caliphate—a period marked by transition from doctrinal austerity to expressive formalism—the paper assesses the plausibility of a discursive convergence between philosophical and architectural vocabularies. The findings indicate that Ibn Rushd’s aesthetic paradigm may have contributed, indirectly yet meaningfully, to shaping architectural practices of his time and beyond. Rather than implying a linear transmission, this influence is construed as an epistemic affinity, wherein philosophical rationalism and spatial form coalesce within a shared cultural and conceptual framework. اندلس اسلامی، در مقام نقطه تلاقی شرق و غرب، بستر شکل‌گیری یکی از پربارترین دوره‌های تعامل میان فلسفه و هنر بود. در این میان، ابن رشد، فیلسوف عقل‌گرای اندلسی، با بازخوانی انتقادی و نظام‌مند آثار ارسطو، دستگاهی معرفتی بنا نهاد که نه‌فقط بر اندیشه اسلامی، بلکه بر میراث فکری غرب نیز اثری پایدار نهاد. هرچند ابن رشد دستگاه مستقلی در زیبایی‌شناسی معماری ارائه نکرده است، اما در شروح بوطیقا و دیگر آثارش، اصولی بنیادینی مطرح نمود که امکان تطبیق با هنرهای تصویری و فضاهای معماری را فراهم می‌سازد. این مقاله می‌کوشد با تکیه بر تحلیل مفهومی و مطالعه گفتمانی، نسبت میان اصول زیبایی‌شناسی ابن رشد و ویژگی‌های معماری اندلس در دوران موحدین را بررسی نماید. در این راستا، پنج مؤلفه‌ کلیدی از متون ابن رشد استخراج شده و در زمینه تحولات معماری عصر او تحلیل می‌شوند. سپس با توجه به شرایط سیاسی، فرهنگی و هنری دوران خلافت موحدین-که شاهد گذار از زهدگرایی آغازین به شکوه فرمی متأخر است-امکان هم‌افقی یا تأثیرگذاری غیرمستقیم میان فلسفه ابن رشد و زیبایی‌شناسی معماری مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که می‌توان از امکان تأثیرگذاری غیرمستقیم دستگاه زیبایی‌شناختی ابن رشد بر فرم‌پردازی‌های فضایی معماری در دوران خلافت موحدون و حتی سیر تداومی آن در دوره‌ی ناصریه سخن گفت. این تأثیر نه به‌مثابه اقتباسی صریح، بلکه در قالب نوعی هم‌افقی معرفتی و گفتمانی قابل ردگیری است که در آن، زبان فلسفه و زبان فضا در بستر فرهنگی مشترک، واجد نظام مفهومی و ارزشی همگرایی هستند.

https://www.jspt.ir/article_243344_debc96eae231002f4b4db63d95169ca5.pdf