Urwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15115220241022An Analysis of the Relationship between Western Democracy and the Shiite Imamate with Emphasis on the Opinions of Jean-Jacques Rousseau and Mulla Sadraواکاوی رابطه دموکراسی غربی و امامت شیعی با تاکید بر آراء ژان ژاک روسو و ملاصدرا22522610.22034/jspt.2025.508985.1083ENRajabAkbarzadehrajab akbarzadeh:
assistant professor, department of lslammic ,payam noor university, tehran, iranSajideh Al-ZahraMehriGraduate of Al-Zahra Community (peace be upon her) and Master of Philosophy from Qom UniversitySaydamirSekhavatiyanAssistant Professor, Department of Education, Faculty of Humanities, Islamic Azad University, Qom Branch, Qom, IranJournal Article20250226This article investigates the theoretical relationship between Western liberal democracy and the Shiʿite doctrine of Imamate through a comparative analysis of Jean-Jacques Rousseau’s political philosophy and Mulla Ṣadrā’s metaphysical-political thought. The study applies a descriptive-analytical methodology, relying on primary texts and scholarly sources to examine whether structural convergence exists between the two paradigms or if they are fundamentally irreconcilable. While the Shiʿite conception of Imamate is rooted in divine authority (wilāyah), infallibility (ʿiṣmah), and metaphysical legitimacy, Rousseau’s model of democracy emphasizes popular sovereignty, the general will (volonté générale), and civil equality. The findings indicate that absolute compatibility cannot be affirmed; however, if democracy is interpreted as a procedural method rather than a normative ideology, selective harmony may emerge—particularly in contexts where popular participation is permitted under the supervision of religious authority during the occultation of the infallible Imam. The article concludes that the extent of compatibility between democracy and the Imamate system depends on the interpretive lens—whether democracy is treated as an axiological end in itself or as an instrumental framework subordinated to divine law. چکیده: یکی از موضوعاتی که امروزه مورد بحث و بررسی محافل علمی قرار دارد، مساله دموکراسی و نظام امامت و رابطه آن دو با همدیگر است؟ متکلمین و فلاسفه شیعی، امامت را حقی الهی و از اصول دین میدانند، از سوی دیگر، عدهای از دگراندیشان شیعی و اندیشمندان غیرمسلمان با استفاده از جامعه شناختی خود و عدم تامل و دقت در آیات و روایات و تطبیق دادن این مقام الهی با مقامات و نظامهای بشری، قائل به ناسازگاری امامت شیعی و دموکراسی غربی شدهاند و معتقدند نظام امامت با اصول دموکراسی و مبانی فکری، سیاسی و معرفت شناختی آن همسان نیست و تعارض دارد. از این رو نگارنده بر آن است که بحث رابطه این دو مقوله با تکیه بر آراء «ژان ژاک روسو و ملاصدرا» بررسی؛ تا نشان داده شود که آیا میان این دو نسبتی وجود دارد یا نه؟ لذا برای نیل به این هدف، به تبیین دموکراسی از دیدگاه روسو و نظام امامت از نظر ملاصدرا میپردازیم و سپس «نوع رابطه دموکراسی و امامت» را تحریر و تحلیل خواهیم کرد که دموکراسی نه سازگاری مطلق با امامت دارد و نه تعارض مطلقhttps://www.jspt.ir/article_225226_a34f191b7836a658718d7af9acf30f4a.pdfUrwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15115220241026Explaining the desirable practical ethics of governance from the perspective of Abu Ali Miskawayhتبیین اخلاق عملی مطلوب حکمرانی از دیدگاه ابوعلی مسکویه213822521010.22034/jspt.2025.488958.1074ENMortezaHasaninasabAssistant Professor, Faculty of Humanities,Arak University, (Corresponding Author)0000-0002-8311-8658Seyyed MortezaMirtabarResearcher, Institute for Cultural and Social Governance Studies; Institute for Security and Progress Studies; Tehran, IranJournal Article20231115In the contemporary world, ethical governance and the application of ethical principles in management processes have become an essential need. Despite the unprecedented growth of technology and social changes, political and social crises in many societies have created challenges for rulers that make it necessary to provide explanations of the desirable practical ethics of governance. In the meantime, classical ethical theories, especially the teachings of Abu Ali Miskawayh, can play a decisive role in governance strategies. Therefore, this article examines the principles of desirable practical ethics of governance from the perspective of Abu Ali Miskawayh, an Iranian philosopher and thinker of the fourth century AH.<br />This research was conducted using a library method and a descriptive analysis of Miskawayh's texts, with an emphasis on his works in the field of governance and social ethics, and seeks to answer the question: What are the ethical principles governing governance from Miskawayh's perspective? And how can these principles be used to achieve desirable governance? The findings show that Miskawayh considers the importance of issues such as attention to public interests, moderation, continuous monitoring, equipping with knowledge, tolerance, foresight, and integrity and ethics to be among the most important characteristics of desirable governance ethics, and emphasizes interaction, tolerance, and decisiveness in dealing with agents, the public, and the military. He believes that applying these principles can help create just and efficient governance and ultimately lead to the country's social and political development.در دنیای معاصر، حکمرانی اخلاقی و بهکارگیری اصول اخلاقی در فرآیندهای مدیریتی به یک نیاز ضروری تبدیل شده است. با وجود رشد بیسابقهی فناوری و تغییرات اجتماعی، بحرانهای سیاسی و اجتماعی در بسیاری از جوامع، چالشهایی را برای حکمرانان ایجاد کرده است که ارائه تبیینهای اخلاق عملی مطلوب حکمرانی را ضروری میسازد. در این میان، نظریههای کلاسیک اخلاقی، بهویژه آموزههای ابوعلی مسکویه، میتوانند نقش تعیینکنندهای در راهکارهای حکمرانی ایفا کنند. از این رو در این مقاله به بررسی اصول اخلاق عملی مطلوب حکمرانی از دیدگاه ابوعلی مسکویه، فیلسوف و متفکر ایرانی قرن چهارم هجری، پرداخته میشود.<br />این پژوهش با روش کتابخانهای و با تحلیل توصیفی متون مسکویه، با تأکید بر آثار او در زمینه حکمرانی و اخلاق اجتماعی انجام شده است و در صدد پاسخ به این سؤال است که اصول اخلاقی حاکم بر حکمرانی از دیدگاه مسکویه چیست؟ و چگونه این اصول میتوانند در تحقق حکمرانی مطلوب به کار گرفته شوند؟ یافتهها نشان میدهد مسکویه بر اهمیت مواردی چون توجه به منافع عمومی، اعتدال، پایش مستمر، تجهیز به دانش، مدارا، دوراندیشی و دیانت و اخلاق را از مهمترین شاخصههای اخلاق حکمرانی مطلوب میداند و بر تعامل، مدارا و قاطعیت در برخورد با کارگزاران، مردم و نظامیان تأکید دارد. او معتقد است که بهکارگیری این اصول میتواند به ایجاد حکمرانی عادلانه و کارآمد کمک نموده و در نهایت به توسعه اجتماعی و سیاسی کشور منجر شود.https://www.jspt.ir/article_225210_4d360878ef5d50ee9fca9d61650660af.pdfUrwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15115220241022New Theology in Light of Old Testament Interpretation in the Pauline Epistlesالهیات جدید در پرتو تفسیر عهد عتیق در نامههای پولس395622521110.22034/jspt.2025.518810.1095ENQasemBabajanipourPh.D. Candidate in Comparative Religious Studies (Christianity), Faculty of Religions, University of Religions and Denominations, Qom, Iran0009-0003-7134-9613Mohammad TaqiAnsari PourAssistant Professor, Department of Religions, University of Religions and Denominations, Qom, IranMehrabSadeghniyaAssociate Professor, Department of Religions, University of Religions and Denominations, Qom, IranJournal Article20240423The early Church Fathers, by reordering the Jewish sacred texts, placed the officially canonized Christian scriptures alongside the Hebrew scriptures in a manner that allowed the former to be perceived as a continuation of the latter. Thus, the religious authority of the Jewish scriptures remained intact and they became an integral part of the Christian theological worldview. Furthermore, the Gospels reference the fulfillment of prophetic promises made in the Hebrew Bible concerning the Jewish Messiah, aligning these prophecies with the person of Jesus of Nazareth, and thereby affirming the historical continuity of the Jewish texts. The Pauline Epistles, which constitute a foundational portion of the official Christian canon, occupy a distinct position in this context. While affirming the sacredness of Jewish scripture, Paul presents a conception of divine action in history that departs from earlier phases of human religious experience. Employing an allegorical method of interpretation rooted in the Jewish tradition, Paul articulates a philosophy of history that situates the advent of Jesus Christ, as the sacrificial Son of God, as a transformative turning point in human history. In this framework, although the Jewish texts are retained as the “former covenant” between God and humanity, they are reinterpreted as sources for articulating a novel theological vision. The legalistic orientation of those scriptures, however, is rendered obsolete. This study, through an analytical-descriptive approach, explores Paul’s use of allegorical interpretation of Jewish religious texts and the emergence of a new theological structure grounded in this hermeneutic.آباء کلیسا با دگرگون کردن ترتیب متون مقدس یهودی، متون رسمیشده مسیحی را در کنار متون مقدس یهودی قرار دادند، بهگونهای که بتوان آنها را دنبالهای بر متون مقدس یهودی دانست. بدینسان، ارزش دینی متون یهودی همچنان محفوظ ماند و این متون جزئی از جهانبینی دینی مسیحیت به شمار آمدند. علاوه بر این، اناجیل از تحقق پیشگوییهای انبیای یهود در مورد موعود یهود سخن گفته و با انطباق آن موعود بر عیسی بن مریم (ع)، تداوم جریان تاریخی متون یهودی را نشان میدهند. نامههای پولس، که بخشی از متن دینی رسمیشده مسیحیت را شکل میدهد، در این زمینه جایگاهی متفاوت دارند. این نامهها در عین بهرسمیت شناختن قداست متون مقدس یهودی، از دگرگونی فعل الهی در تاریخ، نسبت به مراحل نخستین تاریخ بشر، سخن میگویند. پولس با بهرهگیری از روش «تفسیر کنایهای متون یهودی»، زمینهای برای بیان نوعی فلسفه تاریخ فراهم میآورد که با ظهور عیسی مسیح بهعنوان پسر فدایی خدا، نقطه عطفی در تاریخ انسان ترسیم میکند. در این فرآیند، در حالیکه جایگاه متون یهودی بهعنوان «عهد پیشین» خدا با انسان حفظ شده است، از آنها بهمثابه منبعی برای شکلگیری الهیاتی نوین و متفاوت بهره گرفته میشود، و شریعتمحوری آن متون از اعتبار ساقط میگردد. این مقاله با روش تحلیلی-توصیفی، به تبیین شیوه «تفسیر کنایهای» متون دینی یهودی در نامههای پولس و چگونگی شکلگیری الهیاتی نوین از دل این تفسیر میپردازد.https://www.jspt.ir/article_225211_a121d78098df36a7a5f67281cefdbd91.pdfUrwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15115220241022Interreligious Dialogue in the Context of Academic Tourism: An Analysis of Key Challengesچالش های گفتگوی بینادیانی در بستر گردشگری آکادمیک: تحلیل چالشها577622521310.22034/jspt.2025.517419.1092ENMohammad TaherGholi Tabar, PhD student, University of Religions and Denominations)Ahmad RezaMeftah(Faculty member, Faculty of Religions, University of Religions and Denominations)MehrabSadeghnia(Faculty member, Faculty of Religions, University of Religions and Denominations)Journal Article20240414<br />Interreligious dialogue within the framework of academic tourism represents an effective mechanism of public diplomacy, endowed with a unique potential to promote global peace and mutual understanding. Nevertheless, this study identifies five fundamental challenges that hinder its efficacy. First is the phenomenon of the "touristification of dialogue", which reduces profound religious content to superficial experiential encounters. Second, the political instrumentalization of dialogue institutions by governments pursuing geopolitical agendas. Third, the infiltration of missionary movements disguised as academic programs. Fourth, favoritism in the distribution of academic opportunities. And fifth, the overemphasis on abstract themes at the expense of practical issues. The research proposes a comprehensive framework centered on three foundational pillars to enhance interreligious dialogue:<br /><br />The design of multilayered oversight mechanisms emphasizing transparency of objectives and strengthening the ethical accountability of institutions engaged in this field, thereby minimizing political and ideological manipulation.<br />The establishment of ethical frameworks grounded in financial transparency, aimed at reducing dependence on political actors and enabling an independent space for scholarly engagement.<br />The promotion of interdisciplinary approaches that integrate theology, social sciences, and environmental studies to shift dialogues from abstract discussions toward concrete societal challenges such as social justice, climate change, and cultural coexistence.<br /><br />By synthesizing theory and practice, this study offers a pragmatic model that repositions interreligious dialogue from a theoretical construct into a tangible instrument for addressing global challenges.<br /> گفتوگوی بینادیانی در بستر گردشگری آکادمیک ــ که بهعنوان یکی از ابزارهای نوین دیپلماسی عمومی شناخته میشود ــ از ظرفیت بالایی برای تقویت صلح جهانی و ارتقای درک متقابل فرهنگی برخوردار است. با این حال، این پدیده در عمل با چالشهای ساختاری و محتواییِ پیچیدهای روبهروست که نهتنها دستیابی به اهداف اولیه آن را با مشکل مواجه میسازد، بلکه ممکن است به تثبیت کلیشههای فرهنگی، تشدید نابرابریهای آموزشی و حتی دامنزدن به تنشهای بینفرهنگی بینجامد.<br />این پژوهش با اتخاذ روش کیفی و تحلیل ترکیبیِ دادههای اسنادی، میدانی و مصاحبههای عمیق، پنج چالش اصلی را شناسایی کرده است: ۱) گردشگرانه شدن گفتگوها، ۲) سوءاستفاده سیاسی حکومتها، ۳) نفوذ جریانهای تبشیری، ۴) ویژهپروری و 5) تمرکز بر موضوعات غیر ضروری. یافتهها حاکی از آن است که این چالشها ریشه در درهمتنیدگیِ عوامل سیاسی، اقتصادی و فرهنگی دارند و مقابله با آنها مستلزم راهکارهای چندبُعدی در سطوح کلان، میانی و خرد است. مقاله حاضر با تأکید بر بازتعریف مسئولیتپذیری اخلاقیِ نهادهای مرتبط، پیشنهادهای عملیای را برای نهادهای آکادمیک، حکومتها و سازمانهای بینالمللی ارائه میدهد. این مطالعه بهعنوان پژوهشی میانرشتهای، چارچوبی نظری-عملی برای نقد و ارزیابی گفتوگوی بینادیانی در بستر گردشگری آکادمیک طراحی کرده و به پر کردن خلأهای پژوهشی این حوزه کمک میکند.https://www.jspt.ir/article_225213_13baed110783ead1e25d6903c4834209.pdfUrwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15115220241022The Effect of the principle of aiding and abetting sin on Decentralized Cryptocurrencies from the Perspective of Imami Jurisprudenceتأثیر قاعده اعانة بر اثم بر رمزارزهای غیرمتمرکز از منظر فقه امامیه779222521510.22034/jspt.2025.467612.1052ENMohsenHonarjooPh.D. Student in Law, Imam Khomeini Educational and Research Institute0009-0009-1029-7390AbbasKaabi NasabImam Khomeini Education and Research Institute Faculty Member, Qom, IranMajidMasoudiMember and Board of Islamic Azad University of NajafJournal Article20230714The emergence of decentralized cryptocurrencies has introduced significant legal and jurisprudential challenges regarding their nature, ownership, and transactions. A key issue is their potential conflict with the Islamic principle of "I'anah Bar Ethem" (aiding in sin), which prohibits facilitating sinful acts. Cryptocurrencies, operating outside government oversight, can enable crimes like money laundering and terrorist financing, potentially qualifying as aiding in sin. This necessitates an examination of whether this principle applies to decentralized cryptocurrencies from the perspective of Imami jurisprudence. This research aims to explore the impact of the "I'anah Bar Ethem" principle on decentralized cryptocurrencies within Imami jurisprudence. Given the novelty of cryptocurrencies and the absence of comprehensive legal frameworks, understanding the relevant Islamic legal rulings is crucial. Such analysis can aid in creating a robust legislative and judicial framework for regulating this domain.Adopting a descriptive-analytical approach, the study examines the nature of decentralized cryptocurrencies, the concept of "I'anah Bar Ethem" in Imami jurisprudence, and the interplay between these two. Findings reveal that decentralized cryptocurrencies, by bypassing governmental control and facilitating criminal activities, fall under the prohibitions outlined in the "I'anah Bar Ethem" principle. This underscores the need for legal and regulatory mechanisms to manage and monitor these technologies effectively, ensuring their benefits are harnessed while preventing misuse.ظهور رمزارزهای غیرمتمرکز، چالشهای حقوقی و فقهی نوینی پیرامون ماهیت، مالکیت و مبادلات آنها پدید آورده است. یکی از این چالشها، تقابل استفاده از این رمزارزها با قاعده فقهی «اعانه بر اثم» است. این قاعده، یاری رساندن به گناه را منع میکند و از آنجا که رمزارزها با تراکنشهای خارج از نظارت حاکمیت، تسهیلگر جرایمی چون پولشویی و تأمین مالی تروریسم هستند، میتوانند مصداقی از یاری رساندن به گناه تلقی شوند. بر این اساس، بررسی شمول یا عدم شمول این قاعده بر رمزارزهای غیرمتمرکز از منظر فقه امامیه ضروری است. هدف این پژوهش، تبیین تأثیر قاعده اعانه بر اثم بر رمزارزهای غیرمتمرکز از دیدگاه فقه امامیه است. این بررسی، با توجه به نوظهور بودن رمزارزها و فقدان قوانین مدون در این زمینه، اهمیتی ویژه دارد. شناخت دقیق احکام فقهی و حقوقی مرتبط با رمزارزها، میتواند به ایجاد چارچوبی مناسب برای قانونگذاری و تصمیمگیریهای قضایی در این حوزه کمک کند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی ماهیت رمزارزهای غیرمتمرکز، مفهوم اعانه بر اثم در فقه امامیه و تطبیق این دو مفهوم پرداخته است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که با توجه به حاکمیتگریزی رمزارزهای غیرمتمرکز و تسهیل معاونت در ارتکاب جرائم، ممنوعیتهای ناشی از قاعده اعانه بر اثم میتواند شامل این رمزارزها شود. این امر مستلزم تدوین سازوکارهای قانونی و نظارتی مناسب برای مدیریت و کنترل این فناوری نوظهور است تا ضمن بهرهمندی از مزایای آن، از سوءاستفادههای احتمالی نیز جلوگیری شود.https://www.jspt.ir/article_225215_3a68cb8fc67a627293a861b5db2e47c4.pdfUrwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15115220241022A Triple Typology of Religious Scholars’ Responses to Modernization: A Comparative Study of Thought and Practice during the Qajar Periodصورتبندی سهگانه مواجهه عالمان دینی با مدرنیزاسیون؛ مطالعه تطبیقی اندیشه و کنش در دوره قاجار9310822522210.22034/jspt.2025.531968.1122ENMahdiEbrahimyhatefPhD student at Qom University of Religions and DenominationsSeid NohammadHosseini :Faculty member of the University of Religions and Denominations0000-0002-8363-1830MohammadZaraqaniFaculty member of the University of Religions and DenominationsJournal Article20240228The encounter of Shiʿi scholars with modernization during the Qajar era constitutes one of the most critical intellectual and sociopolitical issues in modern Iranian history, bearing extensive consequences for the country's political, cultural, and identity transformations. This study, based on the analysis of primary historical documents and sources, investigates the typologies adopted by religious scholars in responding to modernity, along with the underlying causes and ramifications of each approach. The findings indicate that the clerical engagement with modernization was not a static or monolithic reaction; rather, it can be classified into three primary models:<br />(1) <strong>Rejectionist Model</strong>, characterized by a comprehensive negation of modernity, especially its ideological and value-based components, rooted in a profound sense of civilizational alterity;<br />(2) <strong>Selective Adaptation Model</strong>, which conditionally accepted certain scientific, technological, and institutional elements of modernity under specific religious and identity-based considerations;<br />(3) <strong>Transformative Indigenization Model</strong>, which sought to reinterpret and integrate modern phenomena within the framework of Islamic principles and epistemology.<br />The diversity of these approaches was shaped by historical contingencies, intellectual frameworks, and sociocultural contexts, grounded in the hermeneutical dynamics of Shiʿi jurisprudence (ijtihād). A scholarly elucidation of these models not only clarifies the intellectual-cultural landscape of the clerical response to modernity but also contributes to a deeper understanding of the role of religion and ijtihād in the modernization of Iranian society, paving the way for further comparative research in related domains.<br /> مواجهه علمای شیعه با مدرنیزاسیون در عصر قاجار یکی از مهمترین مسائل فکری و اجتماعی ایران دوره جدید به شمار میآید که پیامدهای گستردهای در تحولات سیاسی، فرهنگی و هویتی کشور داشته است. پژوهش حاضر با اتکا به تحلیل اسناد و منابع دست اول تاریخی، به بررسی و تبیین این مسئله پرداخته است که علما در مواجهه با مدرنیته چه الگوهایی اختیار کردند و دلایل و پیامدهای هر یک چه بود. نتایج تحقیق نشان میدهد نحوه برخورد علما با مدرنیزاسیون، صرفاً واکنش ایستا یا قالبی نبوده، بلکه سه الگوی اصلی قابل شناسایی است: نخست، الگوی طرد و رد کامل که مبتنی بر احساس غیریت عمیق با فرهنگ و دستاوردهای مدرن بوده و بیشتر در مواجهه با نرمافزار (بینشها و ارزشهای جدید) خود را نشان داده است؛ دوم، الگوی پذیرش گزینشی (اخذ مشروط) که برخی دستاوردهای فناورانه و علمی یا ساختارهای نو را تحت شرایطی خاص و با ملاحظات شرعی و هویتی پذیرفت و سوم، الگوی تصرف و بومیسازی که تلاش کرد مظاهر مدرن را در چهارچوب اصول دینی و معرفتی بازتعریف و ساماندهی کند. تنوع این رویکردها حاصل اقتضائات تاریخی، ذهنی و اجتماعی و مبتنی بر بستر اجتهادی علما بوده است. تبیین علمی این الگوها، علاوه بر شفافسازی فضای فکری-فرهنگی علما نسبت به مدرنیته، راه را برای فهم عمیقتر نقش دین و اجتهاد در نوسازی جامعه ایرانی هموار میکند و زمینه را برای مطالعات تطبیقی در حوزههای بعدی فراهم میسازد.https://www.jspt.ir/article_225222_51d5feb218865c92737aa214c6e0a45c.pdf