Urwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15114220231122The Cultural and Value-Based Nature of the Foreign Policy of the Islamic State from the Perspective of Imam Khomeini (r. a)ماهیت فرهنگی و ارزشی سیاست خارجی دولت اسلامی در اندیشه امام خمینی(ره)52421439510.22034/jspt.2023.214395ENAmirhosseinMoradpour Dehnaviدانشگاه, AlirezaNaeijدانشگاهJournal Article20231204
This study aims to explain and analyse the nature of the foreign policy of the Islamic state as conceptualized by Imam Khomeini (r.a). A review of Imam Khomeini’s views and perspectives on the foreign policy of the Islamic state demonstrates that its primary nature is rooted in cultural and value-based elements. Consequently, all other dimensions of foreign policy are defined within the framework of Islamic culture and values. This perspective underscores the importance of soft power in the foreign policy of the Islamic state. The present study employs a descriptive-analytical method, utilizing documentary and library research, to address the core question: “What is the nature of the foreign policy of the Islamic state from the perspective of Imam Khomeini (r.a)?” The hypothesis examined is that the foreign policy of the Islamic state, from Imam Khomeini’s viewpoint, has a cultural and value-based essence. The findings reveal that Imam Khomeini’s theoretical foundations concerning humanity, politics, and the fundamental elements of the Islamic state’s foreign policy, including its strategies and objectives, are inherently linked to culture and spirituality. Understanding the nature of foreign policy from Imam Khomeini’s perspective serves as a guide for decision-makers and policymakers in the foreign policy of the Islamic Republic of Iran.
<strong> </strong>این پژوهش در پی تبیین وتحلیل ماهیت سیاست خارجی دولت اسلامی در اندیشه امام خمینی(ره) می باشد. بررسی آراء و دیدگاه های امام خمینی در حوزه سیاست خارجی دولت اسلامی نشان می دهد ماهیت اصلی سیاست خارجی دولت اسلامی را عناصرفرهنگی و ارزشی تشکیل میدهد . براین اساس سایرعرصههای سیاست خارجی درچارچوب فرهنگ وارزش های اسلامی معنی و مفهوم مییابد این نگرش به نوبۀ خودجایگاه واهمیت قدرت نرم را در سیاست خارجی دولت اسلامی بخوبی نشان میدهد. پژوهش حاضر براساس روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از شیوه اسنادی و کتابخانه ای در پی پاسخ به این سئوال اصلی که «ماهیت سیاست خارجی دولت اسلامی از دیدگاه امام خمینی(ره) چیست؛ میباشد. و فرضیهی که به دنبال آزمون و بررسی آن می باشد این است که ماهیت سیاست خارجی دولت اسلامی از دیدگاه امام(ره) ماهیتی فرهنگی و ارزشی دارد. یافته های پژوهش بیانگر آن است که مبانی نظری امام خمینی به انسان وسیاست و عناصر اساسی سیاست خارجی دولت اسلامی شامل راهبردها و هدف های آن معطوف به فرهنگ و معنویت است. شناخت ماهیت سیاست خارجی از دیدگاه امام راهنمای تصمیم گیران و کارگزاران سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران خواهد بود.https://www.jspt.ir/article_214395_ed80c5716d534376000b1fc615f4518f.pdfUrwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15114220231122A Comparative Approach to Civil Liability Arising from Damages Incurred during the Hajj Rituals, with Emphasis on the Sanctuary Contractنگرش تطبیقی به مسئولیت مدنی ناشی از خسارات وارده در مراسم حج با تکیه بر قرارداد امان254421439710.22034/jspt.2023.214397ENEhsanSamaniDepartment of Jurisprudence and Law, Faculty of Theology, University of Sistan and BaluchistanMohammad SalehTaskhiriAssistant Professor, Department of International Law, Faculty of Law, Qom University, Qom, IranJournal Article20250129Every year, hundreds of thousands of Muslims from various countries travel legally and with visas to the Kingdom of Saudi Arabia to perform the Hajj and Umrah rituals. The conduct of these great spiritual ceremonies is under the supervision and management<br />of the Saudi government, and no other country intervenes in their organization. Unfortunately, every few years, we witness bitter incidents during the performance of rituals around the Kaaba, Mina, or the Jamarat, resulting in the death or serious injury of some pilgrims. Now, if individuals who travel to Saudi Arabia with the permission of the Saudi government to perform the rituals incur personal or property damage during or on the occasion of these acts, who is responsible for compensating for these damages? Although the Saudi government refrains from accepting responsibility for these damages, since the management of these ceremonies is solely the responsibility of the Saudi government and the entry of pilgrims into Saudi Arabia is with the permission of the government of that country, according to the theory of reliance, the responsibility for compensating for damages falls on the organizer and responsible party for holding these ceremonies, namely the Saudi government. Furthermore, since pilgrims from other countries are foreign nationals who have entered that country with the permission of the Saudi government, according to international laws and based on the principle of sanctuary, Saudi Arabia is obligated to ensure their safety, both in terms of life and property, and any shortfall in this matter will result in the responsibility of the Saudi government.
هر ساله صدها هزار مسلمان از کشورهای مختلف به صورت قانونی و با اخذ ویزا، برای انجام مناسک حجوعمره به کشور عربستان سفر میکنند. انجام این مراسم عظیم معنوی با نظارت و مدیریت دولت عربستان است و هیچ یک از دیگر کشورها مداخله در برگزاری آن ندارند. متأسفانه هر از چند سالی، شاهد حوادثی تلخ در حین انجام اعمال، در اطراف کعبهمشرفه، منا و یا جمرات هستیم که منجر به وفات و یا آسیبهای جدی عدهای از زائران میشود. حال چنانچه افرادی که به اجازه دولت عربستان برای انجام مناسک به کشورعربستان سفر میکنند در حین یا به مناسبت انجام این اعمال، خسارت جانی یا مالی به آنان وارد شود، جبران خسارت مذکور بر عهده کیست؟ هرچند دولت عربستان از پذیرش مسئولیت نسبت به این خسارات امتناع میکند اما از آنجا که مدیریت این مناسک تنها بر عهده دولت عربستان است و ورود زائران به عربستان با اجازه دولت آن کشور است، به استناد نظریه قابلیت استناد، مسئولیت جبران خسارات، متوجه متولی و مسئول برگزاری این مراسم، یعنی دولت عربستان میباشد. همچنین از آنجا که زائران دیگرکشورها، اتباع خارجی هستند که با اجازه دولت عربستان وارد آن کشور شدهاند، بر اساس قوانین بینالمللی و نیز قیاس اولویت بر مبنای قاعده امان، دولت عربستان موظف به تأمین امنیت جانی و مالی آنان میباشد و هرگونه کوتاهی در این امر، موجب مسئولیت دولت عربستان خواهدبود.https://www.jspt.ir/article_214397_700be2030eb58e4eccf9e1b298b21f5c.pdfUrwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15114220231122Implications of the Breach of Presidential Campaign Promises: Comparison between Western Approaches and Islamic Teachingsمسئولیت حقوقی و کیفری ناشی از «خلف وعدههای انتخاباتی رئیس جمهور»: از رویکردهای غربی تا مواضع اسلامی456221439810.22034/jspt.2023.214398ENSeyed MohsenGhaemi KharaqPostdoctoral Researcher, University of TehranAbedinMomeniProfessor, Faculty of Theology, University of TehranJournal Article20250129
Democracy is closely tied to elections, the right to self-determination, and political participation. In this context, promises made by candidates and political parties during election campaigns, while potentially facilitating the proper exercise of the right to vote, often become ineffective or meaningless due to certain electoral system flaws. These include a lack of oversight over promises or the absence of systematic monitoring of their fulfilment, which can diminish or nullify the participation of the voters and the sense of self-determination. This descriptive-analytical study, using comparative methods, addresses how Islamic political thought, in contrast to Western legal systems, can uphold and compensate for voter rights when campaign promises are broken, especially in the absence of pre-election oversight mechanisms. The study concludes that Western thought protects campaign statements under the umbrella of free speech, which at times even condones the “right” to lie with the only recourse being voters’ judgment in the next election or moral accountability, as the judicial system does not have jurisdiction over breaches of political promises. This is partly due to the principle of separation of powers, which views political issues as non-justiciable. In contrast, Islamic political thought, besides emphasizing the necessity of fulfilling campaign promises, presents multiple principles for suitable compensation mechanisms, such as preventive responsibilities and shifting the burden of proof.
<strong> </strong>دموکراسی با پدیده انتخابات و حق تعیین سرنوشت و مشارکت سیاسی مردم پیوند یافته است. در این میان، وعدههای انتخاباتی که در عرصه تبلیغات انتخاباتی از سوی نامزدها و احزاب مطرح میشود، با وجود آنکه میتواند زمینه اعمال مناسب حق رای را فراهم سازد، اما غالبا به دلیل برخی ملاحظات و نقایض نظامهای انتخاباتی؛ از جمله عدم نظارت بر طرح وعدهها یا نبود نظارت نظاممند بر تحقق آنها، نتیجه مشارکت و تعیین سرنوشت رایدهندگان را کمرنگ یا بیاثر می-نماید. در این جستار توصیفی-تحلیلی و با روشهای مطالعه تطبیقی، مساله آن است که اندیشه سیاسی اسلام در مقایسه با نظام حقوقی غرب، چگونه میتواند در شرایط نبود یک ساختار نظارت پیشاانتخاباتی مناسب بر وعدههای نامزدها، حق قشر رایدهنده را در فرض نقض وعدههای انتخاباتی، پاسداشته و جبران نماید (رویکرد پساانتخاباتی). نتیجه آنکه، در اندیشه غرب، با حفاظت از بیانهای انتخاباتی، در ذیل آزادی بیان، قائل به حقی به نام حق بر دروغگویی بوده که دادرسی جز مردم در دوره بعدی انتخابات و یا دادرسی جز وجدان اخلاقی نخواهد داشت و نظام قضایی صلاحیت رسیدگی به نقض وعدههای انتخاباتی را نخواهد داشت؛ خصوصا که اصل تفکیک قوا در این زمینه، مانع از قضاییسازی «مسائل سیاسی» لحاظ شده است. اما در اندیشه سیاسی اسلام، افزون بر وجود مبانی قویمِ دالّ بر لزوم عمل به وعدههای انتخاباتی، اصول متعددی در طراحی راهکار جبرانی مناسب، قابلیت طرح دارد؛ همانند مسئولیت پیشگیرانه و تغییر بار اثبات دعوا.https://www.jspt.ir/article_214398_779fce33027a5ea3d9ea85d576e94d57.pdfUrwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15114220231122A Comparative Study of the Relationship Between Divine Decree and Supplication from the Perspective of Imam Khomeini and Fakhr al-Din al-Raziبررسی تطبیقی رابطه قضا و قدر با دعا از دیدگاه امام خمینی1 و امام فخررازی638021439910.22034/jspt.2023.214399ENZahraBaviPh.D. Student in Islamic MysticismMaryamBakhtyarAssistant Professor, Department of Islamic Mysticism, Faculty of Humanities, Ahvaz BranchFarajollahBaratiAssistant Professor, Department of Islamic Mysticism, Faculty of Humanities, Ahvaz Branch.Journal Article20250129
The issue of divine decree is a significant and complex topic in Islamic philosophy and theology. It has been examined from various philosophical, theological, and ethical perspectives and is frequently accompanied by questions, particularly regarding the role of prayer. The central question this article addresses is: If God has decreed all matters, what is the role of supplication in this framework? If everything is predestined according to divine decree, does supplication hold any benefit for a person, or does it lose its impact because everything is predetermined? Imam Khomeini and Fakhr al-Din al-Razi<br />are prominent scholars in this field, and this research uses a descriptive and rational analytical method to examine and compare their views. The conclusion is that both Imam Khomeini and Fakhr al-Din al-Razi acknowledge the efficacy of supplication within the system of existence and demonstrate that prayer is not in conflict with divine decree. While both scholars believe in the significance of supplication and its connection to divine decree, they differ in certain aspects. For example, Imam Khomeini links the acceptance of supplication to the fulfilment of certain conditions such as reflection on Qur'anic verses and traditions, while Fakhr al-Din al-Razi, being an Ash'ari theologian, is more inclined towards philosophical determinism, seeing supplication's acceptance as inevitable without such preconditions. Furthermore, Imam Khomeini views supplication as having different degrees, while Fakhr al-Din al-Razi does not hold this belief. This study highlights these differences.
<strong> </strong>مسئله قضا و قدر از مسائل مهم و پیچیده در حوزۀ فلسفه و کلام اسلامی است که از جنبههای مختلف فلسفی، کلامی و اخلاقی بررسی شده و همواره با شبهاتی بهویژه دربارۀ مسئله دعا مواجه بوده است. مسئله مقاله این است که اگر خداوند همه امور را مقدر فرموده است، دعاکردن چه جایگاهی در این میان دارد؟ ازآنجاکه بنابه اعتقاد به قضا و قدر همۀ امور مقدر شده است، آیا اگر انسان دعا کند، فایدهای هم برای انسان دارد یا اینکه چون همهچیز از قبل مقدر شده است، دیگر تأثیری برای دعا نیست. امام خمینی1 و فخررازی از صاحبنظران مطرح در این حوزه هستند و پژوهش حاضر با روش توصیفی و تحلیل عقلی به بررسی و مقایسه آرای ایشان در این خصوص میپردازد. نتیجه اینکه امام خمینی1و فخر رازی هر دو به دعا و تأثیرگذاری آن در نظام هستی قائلاند و ثابت کردهاند که دعا منافاتی با قضا و قدر ندارد. با توجه به اینکه هر دو اندیشمند به دعا و ارتباط آن با قضا و قدر الهی قائلاند، اما در برخی از دیدگاهها و باورها نظر واحدی ندارند، تمایزآرای ایشان نیز در این پژوهش بیان میشود.https://www.jspt.ir/article_214399_1a9e582b62fbf71aa7556006ab055bda.pdfUrwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15114220231122The Political-Social Crises and Mystical Teachings in Merṣād al-ʿIbād by Najm al-Dīn Rāzīبحران های سیاسی اجتماعی و معارف عرفانی در مرصادالعباد نجم الدین رازی819821440110.22034/jspt.2023.214401ENSaeedMostafaviPh.D. Student in Political Science and International Relations, Tarbiat Modares University, TehranJournal Article20250129
This research aims to explore the thoughts of the great mystical writer from the medieval period, namely Najm al-Din Razi. This article seeks to answer the question: What did Najm al-Din Razi identify as the societal problems, and what solutions did he propose for these problems? Using Spragens’ theory of crisis in understanding political theories, we based our hypothesis on the idea that Najm al-Din Razi saw the fundamental crisis of the 6<sup>th</sup> and 7<sup>th</sup> centuries After Hijri as the divergence of social arrangements from true and righteous order. According to him, recognizing this true order and implementing it in society would resolve its problems and crises. According to Razi, this righteous order is achieved through genuine knowledge (ma’rifat), which is realized by transitioning from the outer to the inner self, prioritizing the hereafter over the worldly life, and ultimately establishing order on earth based on a true heavenly order. Establishing political, social, and economic relations based on the teachings derived from true mystical knowledge, according to Razi, paves the way for overcoming crises and achieving an ideal society where humans reach the goal of creation, i.e., knowing the Divine and attaining the status of God’s vicegerency.
<strong> </strong>نصیحت نامه نویسی به عنوان یکی از الگوهای اندیشه ورزی سیاسی در تاریخ ایران و اسلام همواره اهمیت ویژه ای داشته است .این پژوهش بر ان است که با تمرکز بر اندیشه یکی از نصیحت نامه نویسان عارف قرون میانی نجم الدین رازی در اغاز عصر وحشت مغول و افول دولت های اسلامی و نیز خلافت به این پرسش پاسخ گوید که نجم الدین رازی مسایل جامعه را چه میداند و راه برون رفت از ان مشکلات در اندیشه وی کدام است ؟با اگاهی از وجود عوامل مختلف ما پاسخ خود را با توجه به نظریه بحران اسپریگنز در فهم نظریه های سیاسی ، بر این فرضیه استوار کردیم که نجم الدین رازی بحران اساسی جامعه ی قرون پنج و ششم هجری را فاصله گرفتن ترتیبات و مناسبات اجتماعی از نظم راستین و حقیقی میداند . با توجه به اینکه نجم الدین رازی یک عارف است شناسایی این نظم راستین و پیاده سازی ان در جامعه از نظر او رافع مشکلات و بحران های گریبانگیر جامعه خواهد بود. این نظم راستین در اندیشه نجم الدین به واسطه ی معرفت راستین حاصل میشود که از طریق حرکت از ظاهر به باطن ،محوریت یافتن اخرت به جای دنیا و نهایتا برقراری نظم در زمین بر اساس نظم راستین اسمانی تحقق پیدا میکند .https://www.jspt.ir/article_214401_1292de5ccd3691ab941b04ecde369eaf.pdfUrwat al - Wuthqa International Academic Research InstituteJournal of the Socio-Political Thought of Islam2981-15114220231122Legislative Policies in Cyberspace with Focus on the Constitution in the Islamic Republic of Iranساز و کارهای مدیریت فضای مجازی در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران9912121440310.22034/jspt.2023.214403ENRasoulHosseiniMaster's degree in Criminal Law and Criminology, Islamic Azad University, Qom, IranZahraRaoofi FardPhD in Public Law, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran, Tehran, IranJournal Article20250129
Internet as a modern phenomenon of the contemporary world has caused the development of human societies. The sovereignty must regulate the relations between individual citizens in the cyberspace. Undoubtedly, the scope of the people authorities and freedoms in the cyberspace is completely different from those of the real space. The maintenance of privacy, the prohibition of pornography, protection of copyright, etc., require the limitation on the users’ scope of activity. The Constitution explicates the outlines of the citizens’ rights and freedoms. The question that arises is whether the current laws can respond to the challenges of cyber space or do we need legislation in this area? It seems that The question that arises is whether the current laws can respond to the challenges of cyber space or do we need legislation in this area? the rules of self-regulation cannot regulate the relations of people of the nation in this space.By enacting a comprehensive law, appropriate to the society's culture and ethics, and in accordance with the unquestionable principles of the Constitution and the protection of public rights and freedoms, action should be taken. In this case, blind adaptation of the laws of other countries should be avoided.
سامانه جهانی اینترنت، پدیدهای نوین است که موجب تحول جوامع بشری شده است و حاکمیت میبایست با قواعد تنظیمگرانه در روابط افراد در فضای مجازی وضع نماید. دامنۀ اختیارات و آزادیهای مردم در فضای مجازی کاملاً متفاوت با فضای حقیقی است. حفظ حریم خصوصی، منع هرزهنگاری، حمایت از حق نشر مؤلفان و...مستلزم ایجاد محدودیت دامنۀ فعالیت کاربران است. قانون اساسی، خطوط کلی حقوق و آزادیهای شهروندان را ترسیم میکند. پرسشی که مطرح میشود این است که آیا قوانین فعلی می تواند پاسخگوی چالشهای فضای مجازی باشد و یا نیازمند تقنین در این حوزه هستیم این نوشتار با رویکردی توصیفی تحلیلی و با هدف ارزیابی امکان سنجی تقنین در فضای مجازی با تمرکز بر اصول قانون اساسی، ضمن ارائه چارچوب کلی، چالش های تقنینی موضوع را مورد تحلیل قرار می گیرد و در نهایت راهکارهایی ارائه می شود است. یافته های این پژوهش نشان می دهد قواعد خودتنظیمی نمیتواند به تنظیم روابط شهروندان در این فضا بپردازد و با تفسیر و تحلیل قوانین موجود، نمیتوان اینترنت را قاعدهمند ساخت بلکه با وضع قانون جامع، متناسب با فرهنگ و اخلاق جامعه و مطابق با اصول مسلم قانون اساسی و حفظ حقوق و آزادی های عمومی باید اقدام نمود.https://www.jspt.ir/article_214403_00695a8c5dbb6b730fd39acd35df2ff6.pdf