Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 6 1 2025 05 22 Analytical Examination of the Rights of Future Generations in Iranian Criminal Law and the Qur’an بررسی تحلیلی حقوق نسل های آینده در حقوق کیفری ایران و قرآن کریم 95 108 243338 10.22034/jspt.2025.520847.1099 EN Mohammad Shirin Karmoohad Faculty Member, Faculty of Quran and Hadith, University of Religions and Denominations, Qom, Iran 0009-0006-4614-1855 Mostafa Karamipour Faculty Member, Allameh Asgari International University Journal Article 2025 05 03 The rights of future generations constitute a foundational concept in the realization of intergenerational justice and sustainable development. These rights rest on the principle of the fair and enduring transmission of natural resources from earlier generations to those yet to come. Today, safeguarding these rights has evolved from an ethical concern into a legal and global imperative. The overexploitation of natural resources, environmental pollution, and the degradation of ecosystems threaten not only the well-being of the present generation, but also the fundamental right of future generations to live and flourish. Consequently, both legal and religious frameworks increasingly recognize the necessity of protecting these rights. This study, employing a descriptive–analytical approach, examines the status and foundations of the rights of future generations in the Qur’an and within the legal system of the Islamic Republic of Iran. It seeks to determine how these two foundational sources provide theoretical and legislative support for the protection of intergenerational rights. An analysis of Constitutional Principles 45 and 50, as well as relevant statutory provisions, indicates that the Iranian legislature recognizes the right to a healthy environment and the equitable use of natural resources as inherent rights of future generations. Moreover, certain criminal statutes explicitly criminalize and penalize conduct that endangers these rights. Likewise, the Qur’an—through numerous verses characterized by universal address and the structure of real propositions (<em>qaḍāyā ḥaqīqīyah</em>)—presents the earth and divine bounties as belonging to all humans across the entire span of history. From this perspective, human use of God-given resources is framed as a collective trust rather than an exclusive form of ownership; thus, any corruption, wastefulness, or destruction of these resources constitutes an infringement upon the rights of future generations. An examination of the Qur’anic concepts of human vicegerency (<em>khalīfah</em>), divine justice, the prohibition of corruption and waste, and the universality of divine provision reveals that the Qur’an articulated the conceptual foundations of intergenerational justice long before the emergence of modern environmental law theories. These teachings can serve as a basis for deriving jurisprudential maxims and binding legal principles related to intergenerational responsibility, and they provide a substantive foundation for addressing existing shortcomings in current legislation. حقوق نسل‌های آینده یکی از مفاهیم بنیادین در تحقق عدالت بین‌نسلی و توسعه پایدار است که بر اصل انتقال عادلانه و پایدار منابع طبیعی از نسل‌های پیشین به نسل‌های پسین استوار است. توجه به این حقوق، امروزه نه‌تنها یک دغدغه اخلاقی بلکه ضرورتی حقوقی و جهانی به شمار می‌رود.پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی، به بررسی جایگاه و مبانی حقوق نسل‌های آینده در قرآن کریم و نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران پرداخته و در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه این دو منبع بنیادین می‌توانند پشتوانه نظری و تقنینی برای صیانت از حقوق آیندگان باشند. در بعد حقوق داخلی، بررسی اصول ۴۵ و ۵۰ قانون اساسی و قوانین عادی نشان می‌دهد که قانونگذار، حق بر محیط زیست سالم و بهره‌برداری عادلانه از منابع را از جمله حقوق نسل‌های آینده دانسته و برخی از قوانین کیفری نیز به جرم‌انگاری و مجازات رفتارهایی که این حقوق را تهدید می‌کند پرداخته‌اند. چنانکه قرآن کریم در آیات متعددی با خطاب‌های عام و ساختار قضایای حقیقیه، زمین و نعمت‌های الهی را متعلق به همه انسان‌ها در طول تاریخ می‌داند. بر این اساس، بهره‌برداری انسان از مواهب الهی، امانتی جمعی است نه مالکیتی انحصاری، و هرگونه افساد، اسراف یا نابودی منابع، تجاوز به حق آیندگان محسوب می‌شود. این آموزه‌ها می‌توانند مبنای استخراج قواعد فقهی و اصول الزام‌آور حقوقی در حوزه مسئولیت بین‌نسلی و پشتوانه ای برای رفع کاستی های موجود در قوانین موجود باشند. https://www.jspt.ir/article_243338_19c25381a6a7a7e3e22c02a0c39531fd.pdf