Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 5 2 2024 10 22 An Analysis of the Relationship between Western Democracy and the Shiite Imamate with Emphasis on the Opinions of Jean-Jacques Rousseau and Mulla Sadra واکاوی رابطه دموکراسی غربی و امامت شیعی با تاکید بر آراء ژان ژاک روسو و ملاصدرا 225226 10.22034/jspt.2025.508985.1083 EN Rajab Akbarzadeh rajab akbarzadeh: assistant professor, department of lslammic ,payam noor university, tehran, iran Sajideh Al-Zahra Mehri Graduate of Al-Zahra Community (peace be upon her) and Master of Philosophy from Qom University Saydamir Sekhavatiyan Assistant Professor, Department of Education, Faculty of Humanities, Islamic Azad University, Qom Branch, Qom, Iran Journal Article 2025 02 26 This article investigates the theoretical relationship between Western liberal democracy and the Shiʿite doctrine of Imamate through a comparative analysis of Jean-Jacques Rousseau’s political philosophy and Mulla Ṣadrā’s metaphysical-political thought. The study applies a descriptive-analytical methodology, relying on primary texts and scholarly sources to examine whether structural convergence exists between the two paradigms or if they are fundamentally irreconcilable. While the Shiʿite conception of Imamate is rooted in divine authority (wilāyah), infallibility (ʿiṣmah), and metaphysical legitimacy, Rousseau’s model of democracy emphasizes popular sovereignty, the general will (volonté générale), and civil equality. The findings indicate that absolute compatibility cannot be affirmed; however, if democracy is interpreted as a procedural method rather than a normative ideology, selective harmony may emerge—particularly in contexts where popular participation is permitted under the supervision of religious authority during the occultation of the infallible Imam. The article concludes that the extent of compatibility between democracy and the Imamate system depends on the interpretive lens—whether democracy is treated as an axiological end in itself or as an instrumental framework subordinated to divine law.  چکیده: یکی از موضوعاتی که امروزه مورد بحث و بررسی محافل علمی قرار دارد، مساله دموکراسی و نظام امامت و رابطه آن دو با همدیگر است؟ متکلمین و فلاسفه شیعی، امامت را حقی الهی و از اصول دین می‌دانند، از سوی‌ دیگر، عده‌ای از دگراندیشان شیعی و اندیشمندان غیرمسلمان با استفاده از جامعه شناختی خود و عدم تامل و دقت در آیات و روایات و تطبیق دادن این مقام الهی با مقامات و نظام‌های بشری، قائل به ناسازگاری امامت شیعی و دموکراسی غربی شده‌اند و معتقدند نظام امامت با اصول دموکراسی و مبانی فکری، سیاسی و معرفت شناختی آن همسان نیست و تعارض دارد. از این رو نگارنده بر آن است که بحث رابطه این دو مقوله با تکیه بر آراء «ژان ژاک روسو و ملاصدرا» بررسی؛ تا نشان داده شود که آیا میان این دو نسبتی وجود دارد یا نه؟ لذا برای نیل به این هدف، به تبیین دموکراسی از دیدگاه روسو و نظام امامت از نظر ملاصدرا می‌پردازیم و سپس «نوع رابطه دموکراسی و امامت» را تحریر و تحلیل خواهیم کرد که دموکراسی نه سازگاری مطلق با امامت دارد و نه تعارض مطلق https://www.jspt.ir/article_225226_a34f191b7836a658718d7af9acf30f4a.pdf