Urwat al - Wuthqa International Academic Research Institute Journal of the Socio-Political Thought of Islam 2981-1511 4 2 2023 11 22 A Comparative Study of the Relationship Between Divine Decree and Supplication from the Perspective of Imam Khomeini and Fakhr al-Din al-Razi بررسی تطبیقی رابطه قضا و قدر با دعا از دیدگاه امام خمینی1 و امام فخررازی 63 80 214399 10.22034/jspt.2023.214399 EN Zahra Bavi Ph.D. Student in Islamic Mysticism Maryam Bakhtyar Assistant Professor, Department of Islamic Mysticism, Faculty of Humanities, Ahvaz Branch Farajollah Barati Assistant Professor, Department of Islamic Mysticism, Faculty of Humanities, Ahvaz Branch. Journal Article 2025 01 29   The issue of divine decree is a significant and complex topic in Islamic philosophy and theology. It has been examined from various philosophical, theological, and ethical perspectives and is frequently accompanied by questions, particularly regarding the role of prayer. The central question this article addresses is: If God has decreed all matters, what is the role of supplication in this framework? If everything is predestined according to divine decree, does supplication hold any benefit for a person, or does it lose its impact because everything is predetermined? Imam Khomeini and Fakhr al-Din al-Razi<br />are prominent scholars in this field, and this research uses a descriptive and rational analytical method to examine and compare their views. The conclusion is that both Imam Khomeini and Fakhr al-Din al-Razi acknowledge the efficacy of supplication within the system of existence and demonstrate that prayer is not in conflict with divine decree. While both scholars believe in the significance of supplication and its connection to divine decree, they differ in certain aspects. For example, Imam Khomeini links the acceptance of supplication to the fulfilment of certain conditions such as reflection on Qur'anic verses and traditions, while Fakhr al-Din al-Razi, being an Ash'ari theologian, is more inclined towards philosophical determinism, seeing supplication's acceptance as inevitable without such preconditions. Furthermore, Imam Khomeini views supplication as having different degrees, while Fakhr al-Din al-Razi does not hold this belief. This study highlights these differences. <strong> </strong> مسئله قضا و قدر از مسائل مهم و پیچیده در حوزۀ فلسفه و کلام اسلامی است که از جنبه‌های مختلف فلسفی، کلامی و اخلاقی بررسی شده و همواره با شبهاتی به‌ویژه دربارۀ مسئله دعا مواجه بوده است. مسئله مقاله این است که اگر خداوند همه امور را مقدر فرموده است، دعاکردن چه جایگاهی در این میان دارد؟ از‌آنجا‌که بنابه اعتقاد به قضا و قدر همۀ امور مقدر شده است، آیا اگر انسان دعا کند، فایده‌ای هم برای انسان دارد یا اینکه چون همه‌چیز از قبل مقدر شده است، دیگر تأثیری برای دعا نیست. امام خمینی1 و فخررازی از صاحب‎نظران مطرح در این حوزه هستند و پژوهش حاضر با روش توصیفی و تحلیل عقلی به بررسی و مقایسه آرای ایشان در این خصوص‌ می‌‌‌پردازد. نتیجه اینکه امام خمینی1و فخر رازی هر دو به دعا و تأثیرگذاری آن در نظام هستی قائل‌اند‌ و ثابت کرده‌اند که دعا منافاتی با قضا و قدر ندارد. با توجه به اینکه هر دو اندیشمند به دعا و ارتباط آن با قضا و قدر الهی قائل‌‌اند، اما در برخی از دیدگاه‌ها و باورها نظر واحدی ندارند، تمایزآرای ایشان نیز در این پژوهش بیان می‎شود. https://www.jspt.ir/article_214399_1a9e582b62fbf71aa7556006ab055bda.pdf